Het is inmiddels 20 oktober 2021, precies 8 maanden en 1 dag, nadat ik de diagnose borstkanker heb gekregen. Op 25 februari kreeg ik mijn behandelplan te horen en toen leek de fase voor de bestralingen nog heeeeeeel ver weg. Inmiddels ben ik aangekomen bij de laatste intensieve horde die genomen moet worden en lijkt het wel alsof de tijd voorbij is gevlogen (gelukkig).

Donderdag 14 oktober heb ik het startgesprek gehad met de radiotherapeut voor de bestralingen. We hebben eerst uitgebreid gesproken over de uitslag van die week ervoor waar uitgebreid de tijd voor was. Tijdens dit gesprek werd uitgelegd dat de uitzaaiing ‘maar’ 2 mm was en dat deze zat ingekapseld in de lymfeklier, wat de artsen meer geruststelling geeft. Door deze 2 gunstigere factoren gaan de artsen er vanuit dat mijn verdere lichaam vrij zal zijn van uitzaaiingen maar helaas biedt deze ziekte geen garanties. Door het gesprek met de arts heb ik weer wat vertrouwen terug gekregen aangezien het gesprek met wat tranen was begonnen. Ik heb uitgebreid uitleg gekregen over de bestralingen waarbij, naast mijn linkerborst, ook mijn volledige oksel meegenomen zal worden. Als er nog losse kwaadaardige cellen rondzwemmen in de lymfeklieren in mijn oksel, zullen deze dus ook vernietigd worden. Ik zal dan ook 20 bestralingen gaan krijgen, wat inhoudt dat ik 4 weken lang elke werkdag een retourtje Zwolle mag gaan maken. Helaas viel het de radiotherapeut tijdens het lichamelijk onderzoek op, dat mijn borst wat rood en warm was. Dit kan duiden op een ontsteking, ondanks dat ik er (nog) niet ziek van ben. Ik kreeg daarom een extra afspraak op de mammapoli om het toch even te laten controleren.

Nadat ik bij de radiotherapeut weg kwam, moesten we gelijk door naar een voorlichtingsfilm over de praktische kant van dit traject. Een informatieve voorlichting waarin veel werd uitgelegd over de CT scan die ook nog zal volgen en over hoe een bestralingsdag eruit ziet. Tijdens dit gesprek met de verpleegkundige werd ook duidelijk dat ik op donderdag 21 oktober zal gaan starten en als ik dit even doorreken houdt dit in dat ik woensdag 17 november de laatste zal krijgen. Deze dag staat dus als stip op de horizon voor mij want dan is de ‘actieve’ behandeling definitief voorbij.
Na de voorlichting werd ik opgeroepen om een CT scan te laten maken. Deze is nodig om een bestralingsplan te kunnen maken en om te kunnen bepalen of mijn hart voldoende beschermd zal zijn zodat ik hier geen schade aan zal krijgen over 10 of 15 jaar. Ik kan namelijk door het inhouden van mijn adem, mijn eigen hart beschermen omdat mijn longen dan groter zijn. Hierdoor komt er minder tot geen straling bij mijn hart terecht. Als deze techniek niet voldoende is, kom ik in aanmerking voor andere bestralingen (protonen ook wel genoemd voor de kenners) maar die worden maar in 3 ziekenhuizen aangeboden en dan zal ik naar Groningen moeten. Inmiddels is duidelijk geworden dat dit niet nodig is omdat ik mijzelf goed kan beschermen door ‘breathholding’.
Voorafgaand aan de scan oefenen we een aantal keer deze techniek. Van te voren zag ik er best wel tegen op dat ik 30 (!!) seconden mijn adem in moest houden maar achteraf valt dit heel erg mee en is het geen enkele keer misgegaan. Het geeft dan ook een fijn gevoel dat de verpleegkundigen op de afdeling je hierin goed begeleiden! 😊De scan zelf duurt maar een aantal minuten en daar voel je  niks van. Als de scan klaar is moeten de laatste voorbereidingen geregeld worden. Dit houdt in dat ik 7 tattoopuntjes rondom mijn borsten en oksel krijg zodat ik 4 weken lang elke dag in dezelfde houding zal liggen. Ik was nooit zo’n voorstander van tattoos maar helaas kom ik niet onder deze uit want ze zijn hard nodig voor de behandeling. Misschien moet ik ze in de toekomst dan wel gebruiken voor een mooiere tattoo 😉, haha. Met veel informatie in de zak, een parkeerpas en mijn afsprakenkaart vertrekken we uit het radiotherapie gebouw op naar de mammapoli. Gerjon en ik hebben gelukkig nog net genoeg tijd om even een salade te eten in de wachtkamer voordat we worden geroepen. Helaas wordt het vermoeden van de radiotherapeut bevestigd door de regieverpleegkundige en krijg ik uit voorzorg een antibiotica kuur mee voor een week. Inmiddels is mijn lichaam wel gewend aan al die medicijnen, dus dit kuurtje kan er ook nog wel bij.

Hoe gaat het dan nu verder met mij is misschien wel een vraag die jullie je afvragen. Eigenlijk kan ik hier wel schrijven dat het, ondanks dat ik nog midden in de behandeling zit, wel goed gaat. Ik heb een aantal drukke dagen gehad met veel leuke dingen want ik wil heel graag mijn ‘normale’ leventje weer wat oppakken. Zo heb ik inmiddels alweer een lesje crossfit voor de helft mee gedaan en ook bij het volleybalteam wil ik graag weer betrokken worden. Natuurlijk moet ik dit echt nog wel voorzichtig aan doen want mijn borst en oksel zijn nog herstellende van de operatie maar het geeft mij ook veel energie om deze dingen weer te kunnen doen. Ook heb ik alweer een vergadering bijgewoond op het werk en een dagdeel administratie werkzaamheden verricht. Ik merk na zulke uurtjes wel dat ik hier erg vermoeid van thuis kom en een middagdutje nodig heb maar daar geef ik mij dan maar gewoon aan over. Mijn lichaam is het afgelopen half jaar lief voor mij geweest dus zal ik nu een beetje liefde terug moeten geven door ook voldoende rust te pakken. Naast het sporten hebben Gerjon en ik ook besloten om bezig te gaan met een beetje afvallen. We hebben dan ook drastisch alle verleidelijke lekkernijen uit huis gegooid om op die manier te proberen wat kilo’s kwijt te raken. Ik weet dan ook wel dat dit voor mij nu geen prioriteit moet zijn maar aan de andere kant zal ik mij hierdoor ook weer wat fijner gaan voelen. Het zal wel een tijdje duren voor ik die 15kg extra Mandy weer kwijt ben.

Vanwege mijn ontsteking aan de borst is het nu nog even afwachten of de start van de bestralingen echt morgen (donderdag 21 oktober) zal gaan worden. Ik heb zelf nog niet het idee dat de antibiotica kuur voldoende aanslaat maar dit zal donderdagochtend beoordeeld gaan worden door de regieverpleegkundige en de radiotherapeut. In het ergste geval zal dus de start wat uitgesteld gaan worden en zal ik langer antibiotica moeten slikken. Op een weekje uitstel zal het uiteindelijk ook allemaal niet aankomen. Ik ben al lang blij dat ik voor de feestdagenmaand klaar ben met mijn actieve behandeltraject. Ik voel dat ik er klaar voor ben en zie op dit moment nog niet op tegen de bestralingen. Vrijdag 29 oktober is mijn gesprek met de oncoloog en dan zal ik dus meer informatie gaan krijgen over de hormoontherapie. Wordt dus weer vervolgd.. maar voor nu laat die zonnestralen maar gauw weer terug komen i.p.v. dit herfstweer.

Liefs Mandy.

2 Reacties

  1. Nou Mandy. Dat klinkt al weer wat beter dan het vorige bericht. Er komt heel wat op jou/jullie af. We hopen van ganser harte dat je dit traject succesvol doorstaat.
    Heel veel liefs van Simon en Hilly.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.