Vrijdag 19 februari 2021 en ik word lichtelijk gespannen wakker rond 8 uur van de wekker. Zoals Gerjon en ik iedere morgen doen, snoozen we nog een beetje en gaan we rond half 9 uit bed. We hebben allebei deze morgen geen werk afspraken, ook met het idee dat we na de lunchpauze nog wel even wat uurtjes kunnen werken voordat we fijn samen het weekend in gaan. We drinken samen nog een kopje koffie en thee voordat we om 09.15 uur de auto instappen richting Zwolle. Ik heb de afspraak pas om 10.10 uur maar heb ook gelezen dat ik mij nog moet inschrijven in het ziekenhuis en moet aanmelden etc. dus, zoals de meeste mensen mij ook kennen, ik ben graag ruim op tijd, zo ook voor deze afspraak. We komen rond 09.45 uur aan in Zwolle en zoeken een parkeerplekje op dit grote parkeerterrein van het grote ziekenhuis. Gelukkig wist ik al dat ik iemand mee mocht nemen, vanwege de onderzoeken en je ook gelijk uitslag krijgt. Ik vind het dus ook enorm fijn dat Gerjon mee mag het ziekenhuis in en ik dit niet allemaal alleen hoef te doen. Het inschrijven bij de balie gaat gemakkelijk en het aanmelden heeft diezelfde mevrouw ook al gedaan voor ons. We zijn dan ook ruim voor de afgesproken tijd in de juiste wachtruimte van de radiologie want in het ziekenhuis blijkt mijn afspraak om 10.20 uur te zijn. We moeten dus nog ruim een kwartier wachten in de grote wachtkamer midden in het ziekenhuis voordat ik echt pas naar de kleine wachtkamer mag toe lopen (5 minuten voor de afspraak).
Uiteindelijk loopt dan in zo’n ziekenhuis toch wel snel de spanning op, zo ook bij mij. Ik ben dan ook blij dat ik redelijk snel opgeroepen wordt door de echolaborant mevrouw. Dit is ook het moment dat ik afscheid moet nemen van Gerjon omdat je op de radiologie afdeling altijd alleen naar binnen moet.

Ik loop mee met de echolaborant en zij wijst mij het voorkamertje van de onderzoekskamer. Ze vraagt mij om mijn bovenlichaam bloot te maken en vertelt er achteraan dat ik vervolgens mag doorlopen naar de onderzoekskamer. Dit voelt dan toch nog wel weer ongemakkelijk want normaal gesproken kleed je je bij vreemden toch niet zo snel uit, maar goed logisch dat dit nodig is voor het onderzoek. In de onderzoekskamer staat een onderzoeksbed en veel apparatuur. Ik ga liggen op het bed en de echolaborant probeert mij op mijn gemak te stellen. Ze legt ook een kleedje over mij heen zodat ik het toch een beetje warm heb.
Ze pakt het echoapparaat en smeert hier wat gel op. Eigenlijk kun je dit vergelijken met een echo van je buik bij een zwangerschap zoals ik dat dan wel eens gezien heb in films etc. Het doet gelukkig ook geen pijn en ze probeert mijn gehele knobbel goed te bekijken met het echo apparaat. Ze rolt met het apparaat over mijn borst heen en bekijkt alle hoeken en kanten. Het vervelende hiervan is dat de echo laborant je niks mag vertellen omdat zij altijd haar bevindingen moet bespreken met de radioloog voordat de patiënt, ik in dit geval, iets te horen krijgt. De echolaborant heeft de echo gemaakt en vertelt mij vervolgens dat ze wil bespreken met de radioloog of er wel of geen punctie nodig is. Ze verlaat dan ook de onderzoekskamer om haar bevindingen te bespreken met de radioloog die wel aanwezig is op de afdeling maar meerdere kamers onder zijn hoede heeft tegelijkertijd. Op dat moment is de spanning bij mij wel weer wat gezakt. Ik heb totaal nog niet het idee dat er zorgen zijn maar de momenten dat ik daar alleen op het onderzoeksbed lig, lijken wel even oneindig lang te duren terwijl dit in werkelijkheid misschien maar 3 minuten zijn.

“Klop klop” op de deur, de echolaborant komt de onderzoekskamer weer in gelopen. Ze vertelt mij dat ze toch een punctie willen doen vanuit de knobbel in mijn borst. Dit houdt in dat ze met een kleine naald wat cellen weghalen om te onderzoeken wat voor cellen het zijn. Ik bouw hierdoor toch weer wat spanning op maar heb ook zoiets ‘het hoort erbij’ en ‘better safe than sorry’. Ik heb deze verhalen de afgelopen week wel vaker gehoord en gelezen dus ook hier zoek ik er nog niet zoveel achter dat het wel eens foute boel kan zijn.
De echolaborant vertelt mij dat de radioloog de punctie komt doen en dat er ook iemand van het laboratorium mee komt om te beoordelen of er genoeg cellen zijn voor de kweek. Ondertussen zet de echolaborant de benodigde materialen klaar en gaat ze vervolgens de radioloog ophalen. Dit gaat allemaal heel snel en al snel wordt er weer op de deur geklopt. Ik lig daar ondertussen nog steeds met een ontbloot bovenlichaam onder een kleedje met lichte spanning. De radioloog die de punctie komt doen komt binnen, met een voor mijn gevoel, heel peloton. Ik heb ineens 5 (!!) mensen om mijn bed staan. Welliswaar 1 stagiaire die mee kijkt en een radioloog in opleiding (zij gaat immers ook de punctie doen). Hierdoor krijg ik toch snel meer spanning, ik was hier niet op voorbereid, dit was niet met mij overlegt. Ja het werd besproken toen de betreffende mensen al bij mij in de ruimte stonden. Ik wil dan ook niet meer de boze mevrouw spelen die zegt: “ik wil dat jullie weggaan”..

De punctie zelf wordt dus gedaan door de radioloog in opleiding, met de ‘echte’ radioloog achter haar. Ik wil die naalden etc. allemaal niet zien dus ik kijk steevast de andere kant op. De punctie wordt gedaan zonder verdoving en voelt als een klein prikje die door mijn huid heen gaat. ´Normaal´ gesproken wroeten er wat cellen los op het moment dat de naald zachtjes heen en weer wordt geschut. Bij mij was dit toch wat moeizamer en moest de prik een aantal keren opnieuw (helaas) en ik zag dat de radioloog in opleiding het bijna op wilde geven. Dit prikje doet echt wel zeer en dit ziet de verpleegkundige die achter mij staat ook. Ze pakt mijn hand om mij te steunen en wat me hiervan is bijgebleven is dat zij hele warme handen heeft (erg fijn in die koude ruimte). Op het moment dat de radioloog in opleiding het wilde opgeven blijkt toch dat er voldoende cellen zijn losgekomen. Toch moet dit nog even worden gecontroleerd door het laboratorium en tot die bevestiging er is, lig ik te wachten op het onderzoeksbed. Al vrij snel komt het bericht dat het voldoende is en dat ik klaar ben. Aangezien het protocol is dat je bij een punctie automatisch wordt doorgestuurd naar de mammapoli, komt mij dit niet als een verrassing. Ik meld mij samen met Gerjon bij de balie en zij vertellen dat ik direct kan doorlopen naar het juiste gebouw en de juiste poli. In de korte wandeling hier naar toe bel ik nog even snel naar mijn moeder voor een update.

We komen al snel aan op de juiste plek, we worden weer ‘gecontroleerd’ op corona, voordat je het gebouw mag betreden en lopen vervolgens door naar de juiste wachtkamer. Er wordt ons vertelt dat we nog even geduld moeten hebben omdat er nog iemand voor ons is. Dit vind ik helemaal prima en ik neem plaats in de wachtkamer, waar op dat moment een aantal oudere vrouwen zitten met hun partner. Het is inmiddels 11.30 uur. Ik hou toch tijdens het wachten af en toe de hand van Gerjon vast en we hebben op dat moment nog geen idee dat onze plannen voor dit jaar, de ijskast in kunnen. Gerjon en ik hebben nu ook best trek omdat we niet hebben ontbeten en we verlekkeren ons op de menulijst van de KFC, die zit immers vlakbij de snelweg zometeen dus we plannen om hier even een lunch te halen zodra we hier weg rijden.

Sneller dan ik had verwacht, worden we al geroepen door de arts van de mammapoli. We lopen achter haar aan de kamer in en ik ga tegenover haar zitten en Gerjon gaat naast mij zitten. De arts valt met de deur in huis: “het ziet er niet goed uit maar we weten het nog niet zeker” zijn ongeveer haar woorden. Ik raak in paniek, begin te huilen en ik zie bij Gerjon ook tranen over zijn gezicht rollen. We pakken direct elkaars handen vast. De arts vertelt ons dat nog niks zeker is omdat de cellen van vanochtend, anderhalf uur op kweek moeten voor een uitslag. Toch is de radioloog een ervaren man en wil hij dit wel melden, ook om ons in Zwolle te houden voor eventuele vervolgonderzoeken mocht dat nodig zijn. De arts legt ons allerlei dingen uit waar ik echt misschien 2 zinnen van heb onthouden. De arts vertelt dat er 3 uitslagen mogelijk zijn: kwaadaardig, A-typisch (twijfel tussen kwaad- of goedaardig) en goedaardig maar dat de kans op het slechte groter is dan het goede. Ik wil op dat moment dat mijn moeder wordt gebeld om ook deze informatie te horen. Ik bel mijn moeder een aantal keren maar ze neemt niet direct op, wat mij frustreert. Gelukkig neemt ze na een aantal keren toch de telefoon op en vertel ik haar ook het slechte nieuws. Ik kom lastig uit mijn woorden, dus de arts herhaalt de woorden die mij ook zojuist zijn verteld. Uiteraard raakt mijn moeder ook verdrietig en wil ze naar mij toekomen (Zwolle – Hoogeveen is dan ineens heel vér). De arts raadt dit af omdat ze hier niet veel kan doen. Wat ik ook nog weet is dat de arts mij ook even lichamelijk wilde onderzoeken en mijn lymfeklieren wilde voelen. Gelukkig voelt ze met haar eigen handen geen verdikkingen of andere bijzonderheden. Ook zet ze mijn borsten op de foto, ‘alvast voor de plastisch chirurg’ wordt hierbij gezegd. Ze legt uit dat we de uitslag moeten afwachten maar dat er alvast vervolgonderzoeken voor diezelfde middag worden ingepland, zoals een biopt, mammografie en echo + punctie van de lymfeklieren omdat het eruit halen van de afspraken makkelijker is dan last minute inplannen.
De arts vertelt dat er tussen 12.30 en 13.30 uur een groot overleg is met alle betrokken artsen en dat de onderzoeken van die ochtend dan worden besproken. De arts belooft mij meteen te bellen op het moment dat zij de uitslag heeft gehoord in het groot overleg en dat zij dus hiervoor de vergadering uit loopt. Het is nu 12.00 uur. De arts haalt nog een kopje thee en koffie voor Gerjon en mij en adviseert ons om een stuk te gaan wandelen in de weilanden naast het Ronald Macdonald huis.

Gerjon en ik verlaten samen de polikliniek en gaan op zoek naar de weilanden om onze tijd te verdoen. We herhalen samen veel wat we zojuist gehoord hebben maar kunnen het eigenlijk nog niet geloven. Ik benoem direct dat ik bang ben en dat ik het niet kan geloven. Ook ben ik wat negatief en vertrouw ik niet meer zo op het sprankje hoop wat we nog hebben dat het ook nog goedaardig kan zijn. Gerjon daarentegen blijft positief, probeert sterk te blijven en wil niet gelijk doemscenario’s bedenken omdat nog niks zeker is. Ik heb tijdens de wandeling nog belcontact met mijn moeder, met name om even na te praten van het gesprek met de arts. Vervolgens heb ik een appje van een collega. Zij heeft de gehele week enorm mee geleefd dus ik bel haar ook nog even. Ze schrikt zich ook te pletter maar we moeten de definitieve uitslag nog afwachten en ik kan jullie wel vertellen, dat is echt killing en zenuwslopend. In dat uur ben ik wel 100 jaar ouder geworden voor mijn gevoel.
We lopen door de weilanden, het zonnetje schijnt wel maar er staat een koude wind. Ik wil graag kunnen zitten als ik het telefoontje krijg van de arts. We komen rond 12.25 uur een bankje tegen. Hier zijn we gaan zitten met z’n tweeën. Ik hoop natuurlijk dat de arts mij om 12.30 uur direct belt. Er lopen veel voorbijgangers langs, ook veel verpleegkundigen in hun pauze want dat zie je aan de pasjes van het ziekenhuis. Wij zitten wat afleiding te zoeken op onze telefoon maar de tijd lijkt zo langzaam te gaan. Daarnaast is het ook ijskoud en voelen we samen toch de behoefte richting onze auto toe te lopen om daar even te zitten en op te warmen, in de hoop na het telefoontje naar huis te kunnen rijden. Ik hou tijdens deze wandeling mijn telefoon stevig vast want ik wil de oproep niet missen.
We zitten om 12.55 uur in de auto en hebben lekker een muziekje aan. De spanning is echt enorm aanwezig en die trek, waar ik eerder over schreef, is uiteraard als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik heb immers wel wat anders waar ik me druk over maak. Uiteindelijk is om 13.05 uur het betreffende telefoontje van de arts. Haar nieuws is: het zijn kwaadaardige cellen. Ik begin te huilen, heb veel angst maar ook lijkt het nog niet tot me door te dringen. Ik vraag haar: dus ik heb borstkanker? Deze vraag wordt beantwoord met ‘ja’…. En vervolgens vertelt de arts hoe de middag eruitziet en waar ik word verwacht…

Liefs Mandy.

8 Reacties

  1. Jeetje Mandy… wat een onwijze rollercoaster in zo’n korte tijd. Niet te bevatten. Ik vind dat je het erg ‘mooi’ (lastig om juiste woord te vinden) hebt geschreven. Ik ken je niet, maar ik proef dat je een sterke vrouw bent. Het is al knap dat je dit zo kan delen. Maar ook sterke vrouwen mogen verdrietig zijn en balen. Don’t forget! We blijven je volgen!

  2. Mandy,

    Ik ken jou niet, je verhaal en ervaringen raakt me.
    Wat dapper dat je deze vorm van verwerking kiest. Het is een rollercoaster. Ik wens jullie heel veel moed, veerkrachtig herstel toe.

    Ter bemoediging;
    Febr 2014 stond onze wereld op zijn kop. Eenzelfde diagnose met uitzaaiingen in de oksel. Een jaar vol met heftige behandelingen/operaties/ ervaringen en emoties. Ook een jaar vol met hoop en liefde van alle mensen die er voor ons konden zijn.

    Nu ruim 7 jaar verder heb ik mijn ‘gelukkig nieuwjaar in febr 2021’ weer mogen vieren. De jaarlijkse controles blijven spannend. Maar toch slijt de spanning.
    In mijn dagelijks leven blijf ik meer genieten van de dingen die eerder meer ‘normaal’ waren.
    In mijn werk als therapeut kan ik zeggen dat de ervaren kwetsbaarheid van meerwaarde is voor de cliënt.

    Groet Janneke

  3. Jeetje Mandy,
    Wat een ontzettend heftige rollercoaster zitten jullie nu in, Marianne houd ons ook een beetje op de hoogte. Wat heb je dit “mooi” verwoord in je blog. We gaan je verhaal zeker volgen. Heeeeeeeeeel veel sterkte in deze ontzettend moeilijke periode.
    Dikke knuffel Bas & Marloes

  4. Jeetje, Mandy! Wat heb je dat mooi omschreven. Diep respect voor de manier waarop je deze strijd aangaat. Heel fijn dat we je op deze manier kunnen volgen. Gaat geen dag voorbij dat ik aan je moet denken. Hou je taai, supergirl!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *