Het is bijna kerst, de feestdagen die al 9 maanden groot omcirkelt staan in mijn agenda. Ik kijk er naar uit, tijd doorbrengen met mijn geliefden en om het meest zware jaar van mijn leven af te ronden. Op naar een véééél beter en gezond nieuw jaar. Maar Mandy: hoe gaat het dan nu met je? Om eerlijk te zijn vind ik deze periode misschien nog wel moeilijker en ingewikkelder dan de tijd waarin ik midden in de chemo’s zat. Er is geen uitgestippeld pad hoe ik nu mijn dagen en weken moet gaan invullen terwijl toen ik midden in de chemo’s zat dat heel duidelijk was en dus spreek ik op dit moment wel van het welbekende zwarte gat. Daarnaast is er nu tijd om het gehele borstkankertraject te gaan verwerken maar hoe moet ik dat doen en hoe ga ik daarmee om? Moet ik dan bewust op de bank gaan zitten en mijn emoties gaan opzoeken of zijn hier andere manieren voor? Het zijn vragen waar ik nu geen antwoord op heb. Ik weet wel dat ik op dit moment mijn normale leventje weer wat wil oppakken en daar horen verschillende aspecten bij, zoals: werken, sporten, sociale afspraken etc. In de crossfit box vind ik het heel confronterend dat ik nu niet alles kan en/of durf en dan besef ik mij heel goed dat ik nu nog niet normaal ben. Gelukkig ga ik hier wel hulp bij krijgen door middel van een oncologisch revalidatietraject waar een fysiotherapeut, ergotherapeut, diëtist en een maatschappelijk werker betrokken zijn. De verwachting is op dit moment dat ik hier begin januari zal kunnen starten en daar kijk ik wel naar uit.

Met mijn lichamelijke herstel gaat het goed. In mijn vorige blog liet ik jullie al weten dat mijn huid flink aan het vervellen was door de bestralingen. Gelukkig is dat mooi herstelt en heb ik een mooi nieuw huidje teruggekregen. Er zijn nog wel donkere vlekken rondom mijn oksel en borst maar dit is vrij normaal. De arts heeft mij gezegd dat het wel tot een jaar kan duren voordat dit echt weer mooi genezen is. Ik moet het dus maar de tijd geven maar gelukkig is dit wel het minste waar ik nu druk mee ben.

Tot slot ben ik maandag 6 december na lang wikken en wegen begonnen met anti hormoontherapie (voor de kenners: 1x per 3 maand een lucrin injectie en tamoxifen tabletten dagelijks). Ik heb hier lang over getwijfeld want door deze medicijnen blijf ik in de overgang en heb ik dus ook alle klachten die behoren bij de overgang. De verwachting is dat ik deze anti hormoontherapie de komende 10 jaar zal hebben dus het is niet echt een fijn vooruitzicht. Deze medicijnen zorgen er ook voor dat mijn wens om moeder te worden er niet op korte termijn in zit en dat was wel even slikken. Mijn gevoel zei echter dat ik dit gewoon eerst moet doen zodat als de ziekte wel terug komt, ik mijzelf in ieder geval in de spiegel kan aankijken omdat ik er dan alles aan gedaan heb om dat te voorkomen. Het is een opluchting dat deze keuze gemaakt is en dus ben ik vorige week begonnen. Er is mij op voorhand al gezegd dat de eerste weken pittiger zouden zijn qua bijwerkingen en dat dat naar verloop van tijd afneemt. Afgelopen weekend was ik dan ook erg misselijk en had ik daar veel last van. Gelukkig is dat nu weer wat afgenomen en hoop ik dat de bijwerkingen blijven zoals ze nu zijn want dan is het goed te doen de komende jaren. De anti hormoontherapie zorgt voor een iets hoger overlevingspercentage aangezien mijn tumor hormoongevoelig was en dus heb ik dit er op dit moment zeker voor over.

Voor nu wens ik jullie allemaal hele fijne feestdagen & een gezond 2022 toe!
Liefs Mandy.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.