Het is vrijdagmiddag 12 februari 2021 omstreeks 19:50 uur. Gerjon en ik hebben wat geklust op de zolderverdieping want het plan is om die dit weekend samen af te maken. Na het klussen besluit ik om even onder de douche te stappen zodat ik fris en fruitig op de bank kan ploffen met onze favoriete serie van dat moment (Hannibal) en een heerlijk wijntje.
Onder de douche voel ik ineens een harde knobbel onderin mijn borst. Ik maak me direct zorgen en ben lichtelijk in paniek. Ik roep Gerjon dan ook bij mij maar daarvoor moet ik wel hard schreeuwen zodat hij mij hoort op de benedenverdieping. Hij hoort mij gelukkig vrij snel. Ik laat Gerjon ook voelen en hij probeert mij gerust te stellen en begint direct te zoeken op onze grootste vriend ‘Google’. Ik ben nog steeds wat in paniek en besluit vrijwel direct dat ik naar mijn ouders toe wil om hen ook te laten voelen. Ik heb een hechte band met mijn ouders dus voelt dit voor mij als beste optie.
Gerjons zoektocht brengt ons op de termen van cystes, fibroadenamonen, melkklieren en noem maar op. Hierdoor word ik gelukkig weer wat rustiger maar inmiddels heb ik mij snel aangekleed, haar in een knot gefrummelt en 5 minuten later zitten we al in de auto op weg naar mijn ouders.

We komen aan bij het huis van mijn ouders. Ik verwacht ze aan te treffen in de jacuzzi achter het huis en zoek ze daar dan ook op. Ik vertel mijn ouders wat ik heb gevoeld en zij reageren nuchter en dat het waarschijnlijk niks ernstigs is, zoals wij in Drenthe al snel doen 😉. Toch stappen mijn ouders beiden uit de jacuzzi om toch even binnen in huis te kunnen. Hun conclusie is ook dat zij een harde knikker voelen van ongeveer 1,5cm, je hem heen en weer kan bewegen en hij geen pijn doet. We drinken met z’n vieren een kopje koffie/thee en zij proberen mij gerust te stellen omdat ik er op dat moment niks aan kan veranderen. Als ik mij dan maandag nog steeds zorgen maak, kan ik altijd nog de huisarts bellen als de knobbel nog aanwezig is. We verwachten allemaal dat de knobbel het komende weekend wel weer zal verdwijnen..

Het gehele weekend blijft die knobbel toch in mijn hoofd zitten. Ik app op zaterdagavond in de groepsapp van de vriendinnen of zij ook wel eens een knobbel zoals ik gehad hebben. Één van hen heeft op de mammapoli (mamma = borst in het latijns) gewerkt en zij reageert ook vrij snel en stelt mij wat vragen zoals: ‘is het knobbeltje keihard?’ ‘ kun je hem verplaatsen onder de huid en indrukken?’ Ik beantwoord haar vragen met dat mijn knobbel keihard is en dat ik hem niet kan indrukken maar wel kan verplaatsen onder de huid. Mijn vriendinnetje laat mij weten dat dit klinkt als iets goedaardigs maar dat ik, als ik mij zorgen maak, altijd de huisarts kan bellen voor een afspraak op de mammapoli in het ziekenhuis voor een onderzoek.

Het is inmiddels zondagmiddag 14 februari (Valentijnsdag) en ik heb mijn borst bekeken in de spiegel van de slaapkamer. Tot mijn schrik zie ik ook dat er een ‘deukje’ in mijn borst zit waardoor ik mij toch weer meer zorgen ga maken. Zodra je namelijk knobbel en deukje gaat opzoeken op google, kom je vrij snel uit op borstkanker.
Mijn lieve schoonmoeder komt nog even langs om wat op te halen en ook haar vertel ik waar ik op dit moment mee zit. Mijn schoonmoeder probeert mij ook gerust te stellen maar ik ben inmiddels vastberaden dat ik morgenochtend direct de huisarts wil bellen.
Samen met Gerjon heb ik een heerlijke Valentijnsavond met 2 heerlijke romantische films en een heerlijk proeverijdiner.

Het is maandagochtend 15 februari en mijn wekker gaat om 07:45 uur. Lui zoals ik ben, blijf ik nog eventjes snoozen in bed om wakker te worden totdat het 08.05 uur is en ik besluit dat ik de huisarts ga bellen. Ik doe mijn verhaal van het afgelopen weekend en de telefoniste laat mij weten dat ik diezelfde ochtend om half 10 nog langs mag komen bij de huisarts maar dat ik wel alleen moet komen (want corona). Ondertussen wordt er van mij verwacht dat ik mijn temperatuur thuis nog even meet omdat je geen griepklachten mag hebben. Op dat moment kom ik er achter dat ik geen thermometer heb thuis dus dat ik eerst nog langs mijn ouders moet om mijn temperatuur te meten. Gerjon stapt wel met mij in de auto aangezien het spiegelglad is op de weg vanwege ijzel. Mijn temperatuur blijkt prima in orde (37,5 graad) dus we kunnen op naar de huisarts. Hier kom ik al ruim voor de afspraaktijd aan waardoor ik wel 20 minuten in de wachtkamer zit met toch wel lichte spanning.

Ik zit alleen tegenover de huisarts in zijn spreekkamer en de huisarts vraagt mij om mijn verhaal te doen. Ik vertel hem het verhaal zoals ik hierboven heb beschreven. De huisarts wil vervolgens ook zelf kijken en voelen en vraagt mij om mijn bovenlichaam te ontkleden. Ik ga vervolgens rechtop op zijn onderzoeksbed zitten zoals de huisarts van mij vraagt. De huisarts bevestigt direct dat hij ook ‘het deukje’ ziet en dat hij ook de knobbel kan voelen. Vervolgens moet ik nog even gaan liggen op mijn rug zodat hij ook op die manier de knobbel kan voelen. De huisarts vertelt verder vrij weinig en vertelt mij dat ik mij weer mag aankleden. Terwijl ik dit doe, begint de huisarts te typen op zijn computer. Als ik weer tegenover hem zit aan het bureau vertelt de huisarts dat hij mij toch wel even gaat doorverwijzen voor verder onderzoek vanwege de combinatie deukje en knobbel en dat hij dit niet volledig vertrouwt. Het tegenovergestelde van mijn verwachting gebeurd dus.. ik word zelf nog meer ongerust terwijl ik had verwacht dat de huisarts mij even gerust zou stellen maar helaas..
De huisarts vindt het alleen lastig om te beoordelen waar ik naar toe verwezen moet worden vanwege mijn jonge leeftijd. Is het de mammapoli, radiologie, of nog iets anders? Uiteindelijk besluit de huisarts mij toch te verwijzen naar de mammapoli in het ziekenhuis van Hoogeveen en dat wanneer dit niet goed zou zijn (vanwege mijn leeftijd) de poli wel weet waar ik dan heen moet.
Ik verlaat de huisarts en loop wat verward terug richting de auto waar Gerjon op mij aan het wachten is. Ik vertel het verhaal aan hem en samen hebben we zoiets van, dan wordt het in ieder geval even goed onderzocht en kunnen we iets ernstigs (hopelijk) uitsluiten. Toch blijf ik een onderbuikgevoel houden dat het ook wel eens helemaal mis kan zijn en de bevestiging van zorgen vanuit de huisarts hebben mij geen vertrouwen gegeven..
In de auto bel ik ook mijn moeder om haar te informeren. We blijven met elkaar, zoals ik ook al eerder heb beschreven, nuchter onder de situatie omdat de kans erg klein is dat het toch mis is.

Eenmaal weer thuis begin ik ook met mijn werkdag. Ik klap mijn laptop open en bekijk de e-mails die binnen zijn gekomen en werk mijn administratie wat bij. Toch merk ik mentaal dat ik snel ben afgeleid van mijn werk omdat ik mij zorgen maak om het knobbeltje. Het voelt voor mij goed om deze emoties ook te delen met mijn leidinggevende. Samen met haar overleg ik om wat afspraken aan te passen deze week om de werkweek zo goed mogelijk door te komen (het grote voordeel van zelf je agenda beheren).
Ik besluit ook om de onzekerheid te delen met een collega. Ze drukt mij op het hart dat ik de komende week gewoon even gas moet terugnemen en aan mijzelf moet denken. Laat dat nou net iets zijn wat ik ontzettend lastig vind.. ik heb zeg maar een beetje een alles of niets mentaliteit.
Inmiddels zijn we ook halverwege de middag en heb ik nog niks gehoord van de mammapoli Hoogeveen. Mijn collega zet mij voor het blok dat ik zelf actie moet ondernemen om contact op te nemen voor een onderzoek in plaats van moet afwachten. Ik laat mij hierin overtuigen en hang op. Ik bel de mammapoli Hoogeveen en krijg te horen dat het eerstvolgende onderzoeksmoment pas donderdag 25 februari (na 1,5 week) kan. Helaas is dit de enige dag waarop het mij echt niet uit komt vanwege een afsluitpresentatie die ik voor mijn werk wil afronden vanwege het eerste jaars inwerktraject. Ik maak dan ook een afspraak voor vrijdag 26 februari om 08.15 uur. Ik bel vervolgens mijn collega terug om haar te vertellen dat ik een afspraak heb ingepland. Mijn collega is verbijsterd dat dit zo lang moet duren want dit houdt dus in dat ik nog anderhalve week in spanning zit en daarmee moet dealen. We hebben het met elkaar erover dat ik misschien in een ander ziekenhuis wel eerder terecht kan. Ik besluit dat ik deze optie wil onderzoeken in overleg met de huisarts. Ik bel de huisartsassistente en vertel haar bovenstaande verhaal. De assistente laat mij weten dat zij ook wel even wil bellen naar de mammapoli in Hoogeveen want misschien dat zij de afspraak toch naar voren kan halen. Helaas krijg ik al snel een telefoontje terug dat zij ook geen vervroegde afspraak kan krijgen en dat de mammapoli in Hoogeveen mijn casus dus niet als spoed inschatten (gelukkig maar). Ik overleg met haar dat ik wel zelf opzoek wil naar een ziekenhuis waar ik eerder terecht zou kunnen. Hierover heeft de assistentie geen bezwaar en zij kan de verwijzing ook aanpassen naar een ander ziekenhuis.

Na wat onderzoek op internet samen met Gerjon, komen we samen al snel uit bij het Isala ziekenhuis in Zwolle. Ik bel de mammapoli van Zwolle en de telefoniste laat weten dat ik met een verwijzing, die diezelfde nog verstuurd zou kunnen worden, ook diezelfde week nog onderzocht zou kunnen worden. Dit spreekt mij gelijk aan en ik besluit samen met Gerjon hiervoor te gaan. Ik bel de huisartsassistente en vraag om de verwijzing aan te passen, gelukkig is dit geen probleem.
Op dinsdagochtend word ik gebeld door Zwolle met een afspraak voor vrijdagochtend 19 februari om 10:10 uur op de radiologie afdeling.

Dinsdag, woensdag en donderdag probeer ik mijn dagen door te komen zoals altijd maar toch blijft dat onderzoek van aanstaande vrijdag in mijn hoofd zitten. Ik probeer ook zo weinig mogelijk op te zoeken op internet want ik merk dat wanneer ik dat doe, ik mijzelf helemaal gek maak. Gelukkig zijn mijn ouders en Gerjon allemaal heel positief en sleuren zij mij door de week heen waardoor het (gelukkig) snel vrijdag 19 februari is.

Liefs, Mandy.

1 Reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *