Het is maandag 8 november 2021 en dat betekent dat het weekend voorbij is. Er is weer een nieuwe werkweek begonnen voor de meesten maar voor mij betekent dit dat er weer een volle week met bestralingen op het programma staat (foto hierboven van het apparaat). Ik zit op dit moment volop in het laatste gedeelte van mijn behandeltraject. Tot mijn verbazing mocht ik donderdag 21 oktober toch beginnen ondanks mijn ontsteking aan mijn borst. Het zag er volgens de artsen veel rustiger uit dan een week eerder en dus durfden zij het aan om toch te gaan starten. Dit betekent dus ook dat ik alweer 13 bestralingen achter de rug heb en dat ik er nog 7 heb te gaan. Woensdag 17 november zal de laatste bestraling gepland staan en dan zit mijn actieve behandeling erop.

Op dit moment ervaar ik nog vrijwel geen vervelende bijwerkingen door de bestralingen. Hetgeen waar ik het meest last van heb is toch wel de vermoeidheid. Ik word op dit moment zo geleefd op tijd en planning vanwege de afspraak iedere werkdag in Zwolle. Dit betekent dat ik mijn dagen om de bestraling heen plan en tot dusverre gaat dat goed. Het fijne is ook dat Gerjon, mijn moeder en vriendinnen allemaal om en om mee gaan waardoor het ook gezellig is in de auto. Op het moment dat dit niet lukt is er gelukkig taxi vervoer geregeld in Nederland vanuit de zorgverzekering en dat maakt dat ik nog steeds blij ben met de zorg in dit kleine landje. Ik heb als wens aangegeven om aan het eind van de ochtend mijn afspraken te hebben zodat ik wel wat kan uitslapen en vervolgens direct naar Zwolle kan gaan. Op deze manier heb ik nog wat aan de rest van mijn dag en kan ik dus in de middag eventueel nog wat werken en in de avond sporten als ik daar energie voor over heb.
Verder gaat het met mijn borst en oksel nog goed en zie ik nog weinig schade door de straling. Het enige is dat mijn borst een beetje roder is en hiervoor heb ik wat verkoelende gel gekregen uit voorzorg. Het liefst heeft het ziekenhuis namelijk dat er zo weinig mogelijk crèmes gesmeerd worden, net als dat ik niet mijn gebruikelijke deo mag gebruiken of mijn oksel mag scheren.

Naast dat ik bezig ben met de bestralingen stond er op vrijdag 29 oktober nog een gesprek bij de oncoloog gepland. Ik had verwacht duidelijkheid te krijgen over de anti hormoontherapie en dat ik snel hiermee zou starten. Tegen mijn verwachtingen in kreeg het gesprek een andere wending vanwege mijn kinderwens. Zonder teveel in detail te treden, houdt dit in dat mijn oncoloog en het ziekenhuis aan het onderzoeken zijn wat de ‘beste’ timing zou zijn voor een zwangerschap in de toekomst. Dit is namelijk belangrijk omdat anti hormoontherapie zorgt voor het plat leggen van mijn eierstokken. Er volgen hierover nog meerdere gesprekken waardoor ik nog even wacht met het opstarten van de anti hormoontherapie.

Tot slot komt 17 november al in rap tempo dichterbij. Dat betekent dat ik ondertussen al aan het nadenken ben hoe mijn dagen er na die tijd uit zullen zien. Ik heb namelijk op dit moment nog geen idee want het leek nog een lange tijd te duren. Ik verwacht wel dat het verwerkingsproces dan pas zal beginnen, alhoewel ik nu ook al wel wat emotionele momenten heb als ik merk dat niet alles lukt, wat voorheen wel zo was. Ik ben natuurlijk al wel begonnen met het oppakken van crossfit en volleybal maar ik merk wel dat mijn lichaam het soms zwaar heeft wat zich dan uit in flinke spierpijn. Door de lucrin injectie heb ik ’s ochtends last van pijnlijke gewrichten vanwege de overgangsklachten. Om goed te herstellen van het gehele traject heb ik afgelopen week wel besproken dat ik wil bekijken of ik een oncologisch revalidatietraject wil doen. Hiervoor is inmiddels de verwijzing gedaan en dus is het wachten tot het intake gesprek met de revalidatie arts. Ook heb ik de afgelopen weken weer wat uurtjes gewerkt en hierover heb ik in december weer een gesprek met de arbo-arts. Het gevaar is op dit moment een beetje dat ik te snel wil gaan en dus over mijn grenzen heen ga maar aan de andere kant wil ik gewoon zo graag weer ‘normaal’ leven. Hoe ga ik dat straks allemaal oppakken? Hoe zal het gaan als ik niet meer wekelijks een ritje naar het ziekenhuis hoef te maken? Het zijn vragen waar ik nu nog geen antwoord op heb maar ik vind het wel spannend dat ik straks in een soort ‘zwart gat’ zal vallen en geen houvast meer zal hebben. Voor nu ligt die tijd nog even in de toekomst en ben ik nog even druk met de laatste bestralingen.

Liefs Mandy.

2 Reacties

  1. Succes met de laatste loodjes, Mandy! Je doet het heel goed, dapper, sterk en positief. Respect! Nog een paar maanden en dan gaan we 2022 in. Een mooi moment om weer vooruit te mogen kijken. Hou je taai en dikke knuffel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.