Aangezien er met de paasdagen een weekendje weg op de planning staat met mijn familie wil ik graag zo snel mogelijk weer beginnen met mijn tweede ronde IVF. Hoe eerder ik namelijk weer begin met hormonen, hoe sneller ik klaar ben en hoe meer kans ik heb dat ik gewoon mee kan. De fertiliteitsafdeling is heel meewerkend en zij stellen dan ook voor om de startecho van de maandag naar voren te halen naar vrijdag 19 maart. Tijdens deze echo wordt er gekeken hoe mijn eierstokken er nu na de punctie uit zien en of ik alweer kan/mag starten met nieuwe hormonen. Gelukkig krijgen we goed nieuws en akkoord van de arts om morgen weer te starten. Ik krijg weer een nieuwe tas met spuiten, tabletten en bijsluiters mee en we rijden met een goed gevoel weer richting huis nadat we een tussenstop gemaakt hebben bij de KFC om toch dit kleine lichtpuntje te vieren.

Het weekend kom ik weer goed door. Ik slik netjes mijn anti hormoon tabletten volgens planning iedere 8 uur en Gerjon spuit volgens schema iedere avond weer netjes de hormonen. We genieten nog steeds van de goede momenten en liefdevolle mensen om ons heen. Ik ben dan ook ontzettend blij dat er ook even over ‘alledaagse’ zaken gepraat kan worden zodat mijn ziekte voor even naar de achtergrond verdwijnt. Op maandag start er weer een nieuwe werkweek voor Gerjon en voor mij een relatief rustige week qua ziekenhuisdates (wel 2 belafspraken). In de middag heb ik mijn eerste belafspraak voor EMDR met de psycholoog. EMDR is een therapie die goed gebruikt kan worden om trauma’s te verwerken maar er is mij vertelt dat dit ook goed helpt tegen mijn prikangst. Ik ben wat sceptisch aangezien ik vanwege mijn werk ervaring heb met EMDR maar ik besluit het wel een kans te geven. Op het moment dat het ervoor zorgt dat ik iets relaxter al die naalden, infusen en bloedafnames tegemoet kan zien, bouw ik ook minder spanning op dus is dit voor mij winst. Na de eerste afspraak merk ik nog geen verandering maar het is ook niet iets wat ineens is verdwenen waardoor we meerdere vervolgafspraken inplannen.

Gerjon en ik hebben deze week een dagje gepland om er even uit te zijn. We willen de komende periode de tuin nog aanpakken en willen graag een loungeset onder de overkapping. In de ochtend gaan we opties bekijken bij 2 winkels en vervolgens rijden we door naar Lemmer. Hier zitten mijn schoonouders in een vakantiehuisje en we hebben een gezellige dag. We genieten van de zon die schijnt vandaag en de heerlijke afleiding die de dag ons brengt met veel plezier. Als kerst op de taart heb ik in de middag nog een belafspraak met de klinisch genetica van het UMCG. Ik krijg te horen dat er GEEN genafwijkingen gevonden zijn in mijn bloed. Ik ben wat overdonderd omdat ik niet verwacht had dat er al een uitslag zou zijn maar ik ben wel ontzettend opgelucht en blij! Mijn bloed is onderzocht op 5 gen afwijkingen die in verband kunnen staan met borstkanker en geen van die 5 is aangetroffen. Wel krijg ik het advies mee om over 5 jaar nog een keer onderzoek te laten doen vanwege de wetenschap die zich blijft ontwikkelen waardoor er dan misschien wel op 10 genen onderzocht kan worden. Het kan namelijk zijn dat ik wel een drager ben van een genafwijking waar nu nog geen bekendheid over is maar dat zien we tegen die tijd wel en voor nu is het tijd om te genieten van deze dag en de goede uitslag.

Aan het eind van de week (op dag 6 van het hormonen spuiten) hebben we weer een controle echo in Zwolle. Gelukkig weet ik inmiddels wat me te wachten staat en ga ik minder nerveus richting deze ziekenhuisdates. Aangezien ik in de eerste ronde snel en goed reageerde op de hormonen hoop ik dat dit in ronde 2 weer het geval is, vanwege het geplande weekendje weg met Pasen. Helaas krijg ik te horen dat het toch minder snel groeit maar dit keer wel geleidelijker en nog steeds goed. Ik moet na het weekend terugkomen voor een nieuwe echo. Dit is een domper maar helaas kan ik niets extra doen om mijn eicelproductie te stimuleren waardoor ik mij hier bij neer leg. Er is nog steeds goede hoop dat ik voor het weekendje weg een punctie kan hebben.

In het weekend heb ik weer een afspraak staan bij de haarwerksalon samen met mijn moeder. We passen weer een aantal haarwerken met verschillende kleuren en soorten. Aan het eind van de afspraak heb ik samen met mijn moeder een definitieve keuze gemaakt voor mijn haarwerk (zie foto). Ik hoop nog steeds gigantisch hard dat dit niet nodig gaat zijn maar ik wil het zeker voor het onzekere en het geeft mij een opluchting dat er een keuze gemaakt is waar ik mij prettig en fijn bij voel. Het haarwerk wordt pas voor mij besteld op het moment dat ik de keuze moet maken om als bowlingbal door het leven te gaan en tot die tijd spendeer ik mijn geld in de salon aan verschillende verzorgingsproducten voor mijn haar in de hoop dat het haaruitval mee gaat vallen. Duimen jullie met mij mee?

Om mijn agenda nog extra te vullen heb ik op zondag 28 maart ook nog even een afspraak staan bij de GGD om een vaccinatie tegen corona op te halen. Ik heb afgelopen week een oproep gekregen dat ik aan de beurt ben dus na overleg met de regieverpleegkundige en de fertiliteitsarts heb ik groen licht gekregen om mij te laten vaccineren. Inmiddels ben ik wel wat gewend qua prikken e.d. dus laat ook deze prik maar komen. In mijn eentje rij ik naar het TT circuit waar ik aan kom bij de GGD locatie. Alles is hier goed geregeld en ik heb mijn gegevens allemaal bij de hand. Doordat ik borstkanker heb moet ik dit aangeven op de gezondheidsverklaring. Ik vraag mij af waar dit voor is maar op locatie blijkt dat dit te maken heeft met welke arm er geprikt moet worden. Aangezien mijn tumor in mijn linkerborst zit, moet ik geprikt worden in mijn rechterarm. Prima, doen we even. Die prik is vervelend maar goed te verdragen en nadat ik een kwartiertje heb gezeten in de wachtkamer rij ik weer naar huis. Na een gezellige dag met familie voel ik mij in de avond niet goed worden. Ik krijg koorts stuipen, barstende hoofdpijn en voel me niet fit. Bijwerkingen waar ik al op voorbereid was dus ik incasseer maar lig wel te huilen in bed van de pijn. Gerjon is extra lief voor mij en maakt een warme kruik, pakt paracetamol en zorgt ervoor dat ik rustig naar bed ga. Na een extra naproxen vanwege de enorme hoofdpijn val ik rustig in slaap. De volgende ochtend word ik wakker en voel ik mij gelukkig weer een stuk beter. De wekker is op tijd gegaan omdat ik weer een ziekenhuisdate heb in Zwolle voor een echo. Dit keer gaat mijn moeder mee zodat Gerjon wat uurtjes voor werk kan maken. Ik hoop dat mijn eitjes genoeg gegroeid zijn zodat er een punctie gepland kan worden op woensdag. Helaas is dit niet het geval en spreekt de arts uit dat hij verwacht dat de punctie vrijdag zal zijn. Wanneer ik hem benoem dat ik een weekendje weg heb gepland voor het weekend, is de arts erg meewerkend en mag ik morgen alweer terugkomen om de voortgang te bekijken. Als het dan medisch verantwoord is om toch voor de punctie op donderdag te gaan, dan proberen we dat te regelen. Helaas kan ik hier verder niets extra voor doen, behalve hopen dat mijn eicellen even een flinke groeispurt krijgen en we morgen groen licht krijgen voor de echo. Fingers crossed!!

Helaas krijgen we op dinsdag nog geen groen licht tijdens de echo. Ik word wel in de vergadering van de fertiliteitsafdeling besproken en vervolgens word ik ’s middags gebeld dat ze graag willen dat ik op woensdag nog een keer terug kom voor een voortgangsecho. Ik heb me inmiddels neergelegd bij het idee dat de punctie op donderdag niet kan en ben dan ook keihard aan het duimen dat hij dan vrijdagochtend gepland kan worden zodat ik alsnog in de middag richting Zeeland kan rijden met pijnstillers en een warme kruik in de auto. Op woensdagochtend 31 maart ga ik met m´n vader naar Zwolle. Ik merk dat ik wat gespannen ben omdat hier het weekendje weg van af hangt voor ons hele gezin. Tijdens de echo wordt er gezien dat de eicellen 2mm gegroeid zijn dus dat ze de afgelopen 24 uur even een flinke groeispurt hebben gemaakt. YES, FINALLY!! In de middag rond 13.15 uur word ik gebeld dat de punctie is ingepland voor vrijdagochtend 8 uur en hierdoor ben ik eindelijk rustig zodat ik voordat de chemokuur gaat starten, nog lekker een weekendje weg kan met de meest dierbare mensen om mij heen. Nadat Gerjon stipt op woensdagochtend om 21.00 uur de laatste spuitjes gezet heeft (exact 35 uur voor de punctie) ben ik opgelucht dat het verplicht spuiten erop zit. Het is nu echt aftellen richting vrijdagochtend zodat ik een eerste vinkje kan zetten achter de eerste stap van mijn behandeltraject. Op donderdag hoef ik dan misschien geen spuitjes meer te zetten maar ik heb nog wel een belafspraak met de psycholoog voor EMDR. Ik ben de afgelopen dagen hier tegenop gaan zien en ik merk dat ik voel dat het een zware belasting is en dat ik door het regelmatig hormonen spuiten, rustiger ben t.o.v. alles wat met prikken te maken heeft. Samen met de psycholoog besluiten we dan ook dit voorlopig te stoppen maar dat we nog wel even contact houden over hoe het met mij gaat. Na de belafspraak zorg ik voor de huishoudelijke klusjes en pak mijn weekendkoffer in aangezien ik op vrijdag niks meer kan na de punctie dus wil ik alles voor die tijd gedaan hebben. Ik rommel de gehele dag lekker wat aan zodat ik met een gerust hart kan gaan slapen na het innemen van mijn lorazepam.

Op vrijdagochtend 2 april gaat de wekker weer in alle vroegte om 06.15 uur. Gerjon en ik worden om 07.30 uur in Zwolle verwacht voor de punctie en ik wil graag de laatste dingetjes nog bij elkaar zoeken voor het weekendje. Het lukt allemaal en we komen op tijd aan in Zwolle. Gerjon moet zijn aandeel nog produceren in het welbekende kamertje en hier maken we weer de nodige grapjes om. Zoals Gerjon het mooi omschrijft: het ziet er net zo uit als in films met een tv aan de wand en lectuur in een kastje, hahaha. De punctie verloopt hetzelfde als de vorige keer alleen krijg ik deze keer wat meer mee. Ik voel meer pijn en heb echt last van de naald waarmee er geprikt wordt in mijn eierstokken. Gelukkig is het kunstje snel ´gepiept´ en krijg ik te horen dat er weer 4 eicellen zijn geoogst die in de middag worden bevrucht met een zaadcel van Gerjon (ICSI methode). Ik vind het maar wat bijzonder dat er vandaag kindjes worden ‘verwekt’ die over een paar jaar gebruikt kunnen gaan worden. Uiteindelijk zijn er 2 eicellen zich echt goed gaan delen hebben we gehoord op 2e paasdag waardoor er nu 2 embryo’s in de vriezer liggen, mocht het nodig gaan zijn in de toekomst (wat ik natuurlijk niet hoop).

Het paasweekend van vrijdag t/m maandag was fantastisch en ik ben ontzettend blij dat ik mee kon om nog even op te laden. Ik heb wel last van de punctie en meer pijn dan de vorige keer want waarschijnlijk waren mijn eierstokken van de vorige keer nog niet volledig hersteld. Ik heb wel ultiem genoten van de omgeving, het luxe welness huisje met sauna en jacuzzi, het heerlijke eten, de gezelligheid, de activiteiten (buggy rijden en beach escape), de gezeldschapsspelletjes maar bovenal van de meest liefdevolle mensen om mij heen! (L)

Op woensdag 7 april staat dan daadwerkelijk echt mijn eerste chemotherapie gepland. Ik heb het lang voor mij uit kunnen stellen maar ik moet er nu echt aan gaan geloven. De ellende gaat nu echt beginnen maar tegelijkertijd moet ik wel want anders zal ik niet beter worden. Het is een onwijs dubbel gevoel want aan de ene kant ben ik bang voor hetgeen wat gaat komen maar aan de andere kant wil ik het ook niet langer uitstellen en wil ik gaan strijden tegen kanker om hem te verslaan. Ik heb mijzelf vandaag, de dag voor de eerste chemo, denk ik goed voorbereid. Hoe kan je je goed voorbereiden als je niet goed weet wat gaat komen? Ik heb in ieder geval mijn best gedaan, de boodschappen ingeslagen, ervaringsverhalen van lotgenootjes gelezen, het huis is netjes en ik ben uitgerust.. Laat die chemo ellende maar beginnen!

Liefs Mandy.

6 Reacties

  1. hoi lieve Mandy,
    ik ben blij te lezen dat je iig vele lieve mensen om je heen hebt staan.
    ik wens je veel kracht toe om hier doorheen te komen
    liefs Myra

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *