Woensdag 3 maart is mijn agenda goed gevuld door ziekenhuisdates. Ik word om 11.00 uur gebeld door de bestralingsarts voor een intakegesprek en moet om 11.30 uur in Zwolle zijn op de fertiliteitsafdeling voor een intakegesprek. Hierdoor heb ik het eerste gesprek in de auto op de speaker zodat Gerjon en ik samen kunnen horen wat er wordt gezegd. De arts legt uit wat bestralen in houdt en benoemt dat het nog geen zekerheid is dat ik bestralingen zal krijgen. Tijdens het gesprek krijg ik goed nieuws te horen wat voor mij zelf wel een geruststelling is. Op het moment dat ik zal kiezen voor een borstamputatie als operatie, is een directe reconstructie waarschijnlijk goed mogelijk. Dit is een prettig idee waardoor ik niet een aantal weken/maanden met een lege plek zal rondlopen op mijn lichaam. Wanneer ik zou kiezen voor een borstsparende operatie zijn bestralingen hoe dan ook wel nodig. Ik moet rekening houden met 4 weken lang, iedere werkdag naar Zwolle. Gelukkig doet bestralen zelf geen pijn maar kan het wel gevolgen hebben voor hoe mijn huid hierop gaat reageren. Voor nu moet ik hier nog maar niet aan denken want dit zal pas in mijn agenda worden gezet op het moment dat ik ben geopereerd.

Rond 11.20 uur komen wij aan op de fertiliteitsafdeling in Zwolle. Aangezien dit een afspraak is voor eventueel nageslacht in de toekomst mag ik Gerjon meenemen. We hebben een afspraak bij de fertiliteitsarts en het is een intakegesprek waarin veel wordt uitgelegd. Het is zo onwerkelijk, een aantal weken geleden heb je het nog met elkaar over onze kinderwens en nu zitten we tegenover een arts om de mogelijkheden te bespreken voor het geval ik onvruchtbaar blijf na de chemotherapie. Zoals ik al eerder heb beschreven is dit voor mij geen twijfelgeval en wil ik het zekere voor het onzekere nemen en dus dit IVF traject doorstaan. De arts is een vriendelijke man en lekker nonchalant en een man met humor. Het gesprek is dan ook erg luchtig wat mij een fijn gevoel geeft. We maken de gegevens allemaal in orde en Gerjon moet zich ook alsnog inschrijven in het ziekenhuis voor dit traject. We moeten straks nog lastige keuzes maken tussen het invriezen van eicellen en/of embryo’s en voor dat laatste hebben we ook het aandeel van Gerjon nodig. We plannen een vervolgafspraak voor vrijdagochtend 5 maart en krijgen veel informatie mee om thuis nog even door te lezen.

Na deze afspraak moet ik voor het GEN onderzoek en het IVF traject nog bloedprikken. Ik heb dit in mijn gehele leven nog nooit hoeven doen dus ik ben hiervoor enorm gespannen. Vanwege deze spanning zijn wij dan ook wel zo brutaal om toch gezamenlijk het ziekenhuis in te gaan om dit varkentje nog even te wassen. De wachtkamer is groot en er zitten veel mensen te wachten. Gelukkig ben ik snel aan de beurt en ondanks dat het een klein kamertje is, mag Gerjon wel mee om mij rustig te houden. De verpleegkundige voelt mijn spanning goed aan en neemt de tijd (heel fijn). Achteraf viel het bloedprikken dan ook wel mee en was de spanning niet zo nodig. Er worden 5 buisjes bloed afgenomen vanwege de verschillende onderzoeken. Mijn bloed wordt in het UMCG onderzocht op eventuele aanwezige gen afwijkingen (zoals het BCRA gen) wat gelinkt kan worden aan borstkanker. Vanwege mijn extreem jonge leeftijd is dit normaal dat het wordt onderzocht dus ik werk hier natuurlijk aan mee. Deze uitslag kan namelijk gevolgen hebben voor mijn zusje en/of nageslacht. De uitslag kan wel een aantal weken duren.. Na een ochtend met veel informatie ben ik blij dat ik begin van de middag weer thuis ben en plof op de bank neer met hoofdpijn. De telefoon gaat en het is de medisch psycholoog die mijn verwijzing heeft ontvangen. Het is een enthousiaste vrouw maar ik kan dit even slecht hebben. We plannen dan ook een afspraak voor de week erna voor een uitgebreide intake.

Na een rustdag op donderdag rijden we op vrijdagmorgen weer naar Zwolle voor een vervolgafspraak op de fertiliteitsafdeling. We zijn al vroeg wakker omdat Gerjon zijn aandeel (lees: sperma) ook onderzocht moet worden en dus moeten we dit meenemen in de auto naar Zwolle in een potje. Ik heb hier de afgelopen dagen al hard om moeten lachen (want ja: wat kunnen we anders op dit moment?!) en veel grapjes om gemaakt. Ben ik een keer niet de enige die inspanning moet leveren voor een ziekenhuisdate 😉. Eenmaal weer in het ziekenhuis leveren we met veel gelach het potje in bij het laboratorium en nemen vervolgens plaats in de wachtkamer. We worden snel geroepen door de vriendelijke fertiliteitsarts en de eerste vraag die hij stelt is: hebben jullie erover nagedacht of jullie het traject in willen? Ik antwoord hierop dat ik dat besluit direct al had genomen en de arts bevestigd dit gevoel en had ook geen ander antwoord verwacht. De arts wil graag nog een inwendige echo maken van mijn eierstokken en baarmoeder en hiervoor moet ik mijn onderlichaam bloot maken (een keer wat anders dan mijn bovenlichaam 😉). Vervolgens moet ik in een stoel gaan zitten met mijn benen wijd en gaat de arts met een langwerpig echo apparaat naar binnen om alles eens even goed te bekijken. Het doet gelukkig geen pijn maar ik vind het allemaal maar bijzonder en vreemd (überhaupt om zo in de stoel te moeten zitten maar alles voor een goed doel..). Na de APK keuring (want zo voelt het soms met al die gezondheidschecks) d.m.v. de echo en mijn bloedonderzoek is in ieder geval duidelijk dat ik gezond ben en mag starten met hormonen spuiten, jippie! Ook Gerjon krijgt te horen dat zijn ‘zwemmers’ er goed uit zien. Het blijft vreemd, wetende dat wij dus allebei op dit moment niks ‘mankeren’ en dus waarschijnlijk wel op de natuurlijke manier zwanger konden raken maar dat door de chemokuren alles in mijn lichaam straks wordt aangetast. Gerjon krijgt zijn labformulier voor het bloedonderzoek nog mee en we verlaten de arts en wachten op onze afspraak bij de verpleegkundige. In deze tijd laten we nog even het bloedprikken van Gerjon zodat ook zijn APK’tje goedgekeurd kan worden.

De verpleegkundige legt ons stap voor stap uit hoe we de hormonen moeten spuiten in mijn lichaam. Hoe tegenstrijdig eigenlijk..? Ik heb een hormoongevoelige tumor die dus leeft van hormonen maar toch moet ik mijn lichaam volspuiten met hormonen. Gelukkig krijg ik hiervoor ook anti hormoontabletten die mijn tumor beschermen. Ik vind het allemaal maar eng en heb een kleine prikangst ontwikkelt dus Gerjon is diegene die mij mag gaan spuiten. Vanaf vanavond mogen we iedere avond 2 spuiten zetten: 1 voor de groei van meerdere eicellen en 1 voor het tegengaan van een eisprong. Deze laatste werkt maximaal 24 uur dus moet iedere dag 10 minuten eerder gezet worden dan de dag ervoor (ook nog keihard nadenken dus). We krijgen een tas vol met spuiten, medicijnen, bijsluiters enz. mee (zie foto) en verlaten met goede moed het ziekenhuis.

In de middag komt een vriendin op bezoek en aangezien de winkels weer open zijn op afspraak, leef ik mij heerlijk uit in 2 kledingwinkels om mijn lente collectie wat uit te breiden, onder andere voor de fotoshoot volgende week. Ook hebben we in het weekend weer gezellige avonden met mijn ouders, zusje en Wim en op zondag met vrienden. Ik geniet hier intens van, ik ben zo dankbaar dat ik mij nu nog zo goed voel en het is een heerlijke afleiding. Iedere avond spuit Gerjon netjes volgens planning de hormonen. Het valt me mee hoe erg het is zolang ik maar een andere kant op kijk. Je voelt de naald wel maar het is goed te verdragen. Ook heb ik nog bijna geen last van bijwerkingen behalve dat ik soms eens een opvlieger heb. Gerjon daarentegen benoemt wel te merken dat ik soms wat ongeremd kan reageren maar ik vind hier natuurlijk iets van en ontken dit compleet, haha.

Op dinsdagmiddag 9 maart staat er weer een ziekenhuisdate op het programma en deze keer gaat mijn moeder mee. Er moet een radio actief bronnetje geplaatst worden in mijn tumor op de radiologie afdeling. Ik heb het idee dat dit lijkt op het biopt dat tijdens het onderzoek al is afgenomen en ben dan ook niet echt nerveus. Ik geef me hier aan over en voor ik het weet is het bronnetje met een naald, zonder verdoving, in mijn tumor geplaatst. De kans is groot dat mijn tumor verdwijnt of kleiner wordt (wil ik natuurlijk) door de chemotherapie en door deze bron kan de chirurg het tumorweefsel nauwkeurig terugvinden tijdens de operatie en dit verwijderen. Vervolgens wordt er nog een foto gemaakt van mijn borst met tumor en bron en zit deze date er weer op. Fjieuw, dat ging snel, lekker weer op naar huis en de komende dagen wat rustig aan doen zodat de wond goed kan genezen.

De volgende dag staat de intake met de medisch psycholoog gepland via de telefoon. Ik heb hierover twijfels omdat ik het via bellen erg onpersoonlijk vind en ik nog moet wennen aan het idee dat ik haar misschien wel nodig ga hebben aangezien ik mijn problemen graag zelf op los. Ik besluit het wel een kans te geven en vertel haar mijn situatie en moeilijkheden. We plannen een aantal vervolgafspraken met als doel om mijn prikangst (voor infusen, naalden, bloed enz.) te verminderen. Aan het eind van diezelfde middag heb ik een vervolgafspraak staan bij de haarwerksalon. Deze afspraak is gepland om specifieke haarwerken te passen die voor mij geschikt zouden kunnen zijn. Er zijn 4 haarwerken binnengekomen en ik pas ze allemaal (zie foto). Bij de eerste is mijn gevoel goed, hij heeft mijn lengte maar is wel wat donkerder dan mijn eigen haarkleur. Alle haarwerken zijn eigenlijk allemaal vrij donker en dit is even wennen. Op dit moment is mijn haar een mengelmoes van kleuren vanwege de highlights, zon, donker verven en eigen klaar dus een gelijke vinden is onmogelijk. Gelukkig gaat het passen verder zonder moeilijkheden en besluit ik dat ik van het eerste haarwerk graag ook een iets lichtere wil passen. We hebben tenslotte alle tijd om een keuze te maken dus ik wil dit zorgvuldig doen omdat ik me er zelfverzekerd en fijn mee wil voelen. Na het passen eten Gerjon en ik bij mijn ouders en hebben we de hormonen meegenomen. Gerjon moet nog werken dus geeft hij instructies aan mijn moeder zodat zij mij kan spuiten. Helaas gaat het klaarmaken van de spuit mis.. we hebben stress en paniek omdat die ene prik heel nauwkeurig komt qua tijd. Ik en mama racen naar huis om nog een doosje te halen en in de auto bel ik Gerjon om de spuit klaar te maken. Gelukkig zijn we op tijd en is het met een sisser afgelopen en kunnen we er nu om lachen..

Aangezien we op woensdag de spuit gebruikt hebben voor de donderdag moet ik nieuwe hormonen ophalen in Zwolle. In de ochtend neem ik al contact op met de afdeling en ze bieden aan om ook de echo naar voren te halen want deze stond anders voor vrijdag gepland. Zo gezegd zo gedaan en een uurtje later zitten we alweer in de auto naar Zwolle. De echo verloopt goed en ik krijg te horen dat er veel eicellen op een snelle manier groeien. Alle zwarte bolletjes in de afbeelding hiernaast zijn mijn eicellen. De 21 eicellen worden allemaal één voor één opgemeten om te kijken of ze groot genoeg zijn voor een punctie. Er zit nog wat verschil in grote dus moet ik alsnog op vrijdag terugkomen voor een echo. Ze verwachten namelijk dat er dan op zondag/maandag een punctie gepland zal worden. Ik ben opgelucht en blij dat er zoveel eicellen in mij groeien en voor mij verklaart dat ook waarom ik zoveel gerommel voel in mijn buik en mij opgeblazen voel. Dit gevoel is vergelijkbaar met dat je het idee hebt dat je naar het toilet moet om te poepen maar dat er niks komt, dat gevoel. Geloof mij, dit is erg vervelend omdat je er een aantal dagen mee rond loopt. Na deze goede echo heb ik ook overleg met mijn regieverpleegkundige om te bespreken of er nog tijd voor mij is voor een tweede ronde IVF. Ik krijg hier goedkeuring voor en dat is voor mij en Gerjon heel fijn nieuws. Dit maakt voor ons wel het verschil of we deze ronde voor eicellen en/of embryo’s gaan. Op vrijdagochtend hebben Gerjon en ik weer een nieuwe echo om te meten hoeveel de eicellen zijn gegroeid de afgelopen 24 uur. Ik ga wederom met mijn benen wijd in de stoel liggen zodat de arts met het echo apparaat mijn eierstokken kan bekijken. De arts begint mijn eicellen één voor één weer op te meten en de arts benoemt mij graag in te plannen op zondag voor de punctie.. Door dit plan moet ik per abuis vanmiddag al mijn laatste anti hormoon tablet slikken en moeten we vanavond andere spuitjes zetten voor de rijping van de eicellen. Verder bespreken we de punctie voor en de te nemen stappen hieraan voorafgaand.

Liefs, Mandy.

3 Reacties

  1. Hoi Mandy,
    Je kent mij niet,maar ik ben een lotgenootjes.
    Ik las dat jij prikangst hebt. Ik ben daar ook geen fan, dus ik wil mijn oplossing graag met je delen, want zeker bij de infusen is het niet handig. Tijdens het prikken kijk ik weg. Zodra het infuus erin zit, last ik het verbinden met verband zodat ik het niet goed te zien. Dat scheelt heel erg. En benoem het ook gewoon bij de verpleegkundigen. Zij denken graag met je mee om deze lastige periode dan toch iets makkelijker te maken.
    Heel veel sterkte de komende tijd!
    Groetjes Saskia

    1. Hoi Saskia,
      Wat vervelend te lezen dat je een lotgenootje bent. Dankjewel voor je tips :).. ik kijk inderdaad al weg maar de tip van verbinden is erg handig voor me. Jij ook heel veel sterkte met jou traject. Liefs Mandy.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *