Gerjon en ik worden op zaterdag 20 februari al op tijd wakker. Normaal gesproken zijn wij echte uitslapers maar het lukt ons nu niet. We hebben zoveel vragen, zoveel onduidelijkheden en onzekerheden. Donderdag lijkt nog onwijs ver weg en ik vraag me echt af hoe ik de komende dagen moet gaan invullen. Ik heb wat app contact met vriendinnetjes en vind het fijn dat 2 vriendinnetjes vanmiddag langs gaan komen. Gerjon doet in de ochtend wat boodschappen en haalt allemaal lekkere dingen (chips, koekjes en chocola) in huis aangezien ik hier behoefte aan heb. Ik vind het wel lastig om dit uit handen te geven en besef mij dat ik dit waarschijnlijk tijdens het behandeltraject ook vaker zal gebeuren. Ik heb graag de touwtjes in handen en hierin moet ik dat nu loslaten (super moeilijk). Vandaag zit die brok in mijn keel er nog steeds, ik heb geen behoefte aan eten. Het is heel dubbel want ik besef mij dat ik voor het behandeltraject ook fit en sterk moet zijn en hiervoor zal ik toch energie moeten krijgen uit eten. Ik wil de lat hierin ook niet te hoog leggen voor mijzelf. Ik ben een snoepkoningin dus eetlust zal ook wel weer komen.

In de ochtend ontvang ik via de post een aantal kaartjes en een mooie bos bloemen van een vriendin. Als ik de kaartjes open word ik hier emotioneel van. Het feit dat ik ziek ben is nog steeds zo onwerkelijk omdat ik geen pijn heb en alles nog kan wat ik hiervoor ook deed. De kaartjes en bloemen doen mij juist beseffen dat ik doodziek ben en dat raakt me. Anderzijds is het ook heel fijn dat er aan je gedacht wordt. Het geeft mij het gevoel dat ik er niet alleen voor sta.

In de middag komen 2 vriendinnetjes langs en heeft 1 van hen ook haar dochtertje mee. Het is fijn om even een knuffel te krijgen van hen. Natuurlijk hebben we het over mijn ziekte maar doordat het dochtertje mee is, krijg ik hier ook wat afleiding van. Zo´n klein meisje van ander half jaar, zo in haar eigen wereldje en super vrolijk. Waar ik het meeste van geniet is dat zij niet eenkennig is en lekker bij mij zit en wil knuffelen. Ik geniet van de tijd die ik even met vriendinnen kan door brengen want ik kan mij ook heel goed begrijpen dat zij zich rot zijn geschrokken. Wie verwacht zo´n uitkomst nou op 27 jarige leeftijd?! Rond half 4 gaat nogmaals de deurbel. Dit keer nog een bezorger met een prachtige bos bloemen van mijn vriendinnengroep. Ik voel me gezegend met mooie mensen om mij heen.

Aan het eind van de middag gaan Gerjon en ik naar mijn ouders, waar mijn zusje en haar vriend ook zijn. Het afgelopen coronajaar is dit bijna ieder weekend vaste prik en brengen we veel zaterdagavonden met elkaar door. We konden toch bijna niets anders dus ben ik dankbaar voor deze avondjes en dat dit nog wel mogelijk is. Uiteraard hebben we het met elkaar over mijn ziekte maar ik vind het ook fijn om het even over andere dingen te hebben want er is meer dan alleen mijn ziekte. We hebben met elkaar afgesproken om gezamenlijk te eten en even lekker spelletjes te spelen voor afleiding. Ik mag kiezen wat we gaan eten maar heb ervoor gekozen niet te ingewikkeld te doen, ik heb namelijk nog geen eetlust. We eten met elkaar patatjes en snacks van de snackbar. Verrassend genoeg gaat mij dit er goed in en voel ik mij sterk nadat ik mijn bakje patat en kaassoufflé heb opgegeten. Als we zijn uitgegeten spelen we met elkaar het spel kolonisten van catan. We lachen met elkaar en hebben veel plezier waardoor ik echt het gevoel heb even uit mijn bubbel te zijn en afleiding te hebben. Het spel duurt een geruime tijd en door de avondklok is het vervelend dat we ‘patsboem’ ineens weg moeten om 20:55 uur. Dit voelt zeer vervelend na zo’n gezellige avond en dat je dan ineens abrupt moet vertrekken. Het liefst was ik nog veel langer gebleven omdat het mij echt even goed doet. Eenmaal thuis kijken Gerjon en ik nog even onze serie en gaan we ook op tijd richting bed want ondanks de vele afleiding, kost zo’n dag ook veel energie.

Op zondagochtend slapen Gerjon en ik alweer iets langer dan de dag ervoor. Heel prettig om even weer op te laden en weer wat meer energie te hebben dan de dag ervoor. Mijn ouders komen nog even langs om te kijken hoe het gaat maar na een kopje koffie gaan ze ook weer. In de middag lopen Gerjon nog heerlijk 5 kilometer door het bos. We speculeren er flink op los. Ik ben zo bang dat het in mijn lichaam flink foute boel is en dat ik donderdag misschien wel het doodvonnis zal krijgen. Gerjon daarentegen is positief en gaat ook niet van het slechte uit, totdat hij dit hoort van de artsen. Heel fijn om ook die kant te horen zodat ik niet volledig in zak en as zit. Ergens heb ik zelf ook wel hoop dat ik er op tijd bij ben, met name door de punctie in mijn oksel die zo moeilijk ging heb ik hoop gekregen. Het was voor de radioloog zo moeilijk om de juiste plek te vinden want als mijn lymfeklieren volledig opgezet zouden zijn, zou dit gemakkelijker moeten zijn gegaan is mijn redenatie. Ik weet natuurlijk niet of dit reëel is maar ik moet toch wat positieve momenten zoeken tijdens deze verschrikkelijke 5 ‘wacht’dagen.

Op maandagochtend gaat de wekker van Gerjon weer op tijd. Er moet natuurlijk gewoon gewerkt worden en dit zorgt er ook voor dat ik op tijd wakker ben. Het komt goed uit want ik moet ook dingen gaan regelen voor mijn werk. Afgelopen vrijdag heb ik al afgesproken deze ochtend contact te hebben met mijn leidinggevende om het hier over te hebben. Mijn collega´s zijn inmiddels ook ingelicht over mijn situatie en ik krijg dan ook veel lieve appjes en mails. Ik typ een uitgebreide overdracht van al mijn casussen zodat mijn collega´s dit zo goed mogelijk kunnen overnemen. Ik wil mijn werk zo goed mogelijk achterlaten dus dit bespreek ik ook, hier voel ik mij goed bij (ik heb immers toch graag de touwtjes in handen). Nadat ik een ochtendje aan mijn werk heb besteed besluiten Gerjon en ik na de lunch even lekker naar het bos te gaan. Het is toevallig want op dit moment appt mijn moeder ook of ik een stukje wil wandelen, het is namelijk mooi weer. We spreken af op de parkeerplaats bij het bos en hier wandelen mijn ouders, Gerjon en ik een lekkere 2,5 kilometer. Het is een klein rondje want ik heb later op de middag afgesproken bij een vriendin. Tijdens de wandeling gaat het met name over mijn ziek zijn. Ik merk dat we allemaal van het positieve uitgaan maar het ‘zwartste’ scenario wordt niet besproken. Ik stop dit onderwerp ook een beetje weg omdat ik mijn naasten niet bang of verdrietig wil maken. Toch spoelt deze angst wel door mijn hoofd. Ik voel en heb geen pijn in mijn lichaam maar dat betekent niet per definitie dat er geen uitzaaiingen zijn. Kanker is gewoon een sluipmoordenaar en ik besef mij maar al te goed dat wanneer je hier niet op tijd bij bent, je zomaar het doodvonnis kunt krijgen. Pffff.. donderdagmiddag is nog zo ver weg!

Later in de middag ga ik naar een vriendinnetje waar ik eerder ook over geschreven heb. Zij is diegene die op de mammapoli heeft gewerkt en ik hoop misschien wel wat gerustgesteld te worden. Het is fijn om al mijn vriendinnetjes even te kunnen zien want dit is ook al een tijdje niet gebeurd vanwege corona. Mijn redenatie van het hoopvol kunnen zijn omdat de lymfeklier lastig te vinden was, kan best reëel zijn. Ook is het normaal dat er tijdens de punctie werd gesproken over schors. Het is fijn om deze bevestiging even te krijgen van iemand die er meer verstand van heeft dan ik zelf. Toch besef ik mij ook maar al te goed dat ik donderdag pas echt de definitieve uitslag krijg. Nadat ik thuis ben gekomen ben ik kapot. Ik heb veel gedaan vandaag en dat kost veel energie. Normaal gesproken deed ik dit met gemak dus het is best confronterend dat het nu meer moeite kost. Het is fijn dat ik daarom dinsdag minder op de planning heb staan. Ik besluit naar de crossfit box te gaan voor een lekkere WOD training in de ochtend, ik moet toch zo fit mogelijk de strijd aan gaan. In de middag breng ik nog een kort bezoekje aan mijn ouders en genieten we van het mooie weer met het eerste ijsje van dit seizoen. De dag gaat gelukkig snel voorbij want woensdagochtend staat er weer een spannende afspraak op de planning.

Ik ben weer op tijd wakker en besef mij dat ik nog maar 1 nachtje hoef te slapen voordat het donderdag is. Voordat ik donderdagmiddag de allesbeslissende uitslag zal krijgen moet er eerst nog een MRI scan gemaakt worden. Ik word om 09.55 uur op de radiologie afdeling in Zwolle verwacht. Ik vind het super spannend want ook dit heb ik nog nooit eerder hoeven doen. Ik ga dan ook gespannen in de wachtkamer zitten met Gerjon aan mijn zijde. Ik weet dat ik voor de eerste keer in mijn leven een infuus geprikt zal krijgen voor het contra vloeistof. Brrrr, wat zie ik hier tegen op. Misschien voor anderen lastig te begrijpen maar ik ben altijd kerngezond geweest. Ik heb nog nooit één nachtje in het ziekenhuis doorgebracht (gelukkig maar), sterker nog: ik heb zelfs nog nooit bloed hoeven prikken dus alles is nieuw en doodeng. Ik ben snel aan de beurt en Gerjon mag helaas niet mee. Ik moet mij weer ontkleden en dit gaat steeds gemakkelijker. De verpleegkundige vraagt hoe het gaat en ik weet niet waarom maar ik barst in huilen uit en raak wat in paniek. De afgelopen dagen heb ik mij sterk proberen te houden maar het lijkt wel alsof alle spanning er nu uit komt. De verpleegkundige probeert mij gerust te stellen en prikt vervolgens het infuus. Dit ging gelukkig makkelijker dan verwacht. Vervolgens moet ik op mijn buik gaan liggen op het bed en word ik een hele smalle tunnel ingeduwd (zie afbeelding). Ik krijg te horen dat dit maar 10 minuten zal duren dus dit valt me mee want ik had gelezen dat het 30 minuten zou zijn (maar dit bleek met voorbereiding etc. te zijn). Ik laat het over me heen komen en luister naar de radio op de achtergrond, het onderzoek doet gelukkig ook geen pijn. Op de helft van de scan wordt het contravloeistof toegediend. Dit voel ik door het infuus stromen, een vreemd gevoel maar gelukkig doet het geen pijn. Ik weet dat ze door middel van deze vloeistof eventuele afwijkingen beter kunnen zien. De tijd gaat best snel en voor ik het weet loop ik de MRI kamer weer uit. Op naar huis.. wetende dat we morgen weer terugkomen voor het belangrijkste gesprek van mijn leven! Het is dan ook heel fijn dat ik in de middag nog een kraambezoekje heb gepland bij een vriendinnetje. Hele welkome afleiding omdat ik niet weet hoe na morgen mijn uren, dagen, weken en maanden gevuld zullen zijn.

Liefs, Mandy

4 Reacties

  1. Halo Mandy ik weet hoe jullie je voelen ik heb het ook mee gemaakt met Adriana het is een spannende tijd maar hou moet enen ik denk aan mijn danspartner groetjes en sterkte Cees

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *