Gerjon en ik lopen verdrietig en verslagen opnieuw richting de ingang van het grote ziekenhuis. Ik app mijn collega nog het slechte nieuws terwijl we naar de ingang lopen. Ik besef mij dat dit het komende jaar mijn tweede huis gaat worden en alles in mij schreeuwt dat ik dat niet wil en dat ik een normaal leven wil leiden net als mijn leeftijdsgenoten. Helaas, ik heb geen keuze, ik word om 13.30 uur alweer op de radiologie afdeling verwacht voor een mammografie, biopt en een echo en punctie van mijn lymfeklieren. We nemen weer plaats in de wachtkamer en ik word al heel snel geroepen voor de mammografie. Deze was vanochtend nog niet gemaakt omdat bij jonge vrouwen dit niet erg zinvol is vanwege al het klierweefsel maar om mijn dossier toch compleet te maken, staat hij nu wel op de planning.

Ik ontkleed mij weer in het voorkamertje en loop de onderzoekskamer in. Hier staan 2 verpleegkundigen en ze vragen hoe het gaat. Ik barst direct in huilen uit en het lijkt me een volkomen logische reactie dat het niet zo goed met me gaat. Ze heeft hier alle begrip voor en probeert mij wat gerust te stellen. De verpleegkundige legt vervolgens uit wat we gaan doen. Mijn borsten worden van alle kanten op de foto gezet en ik kan jullie vertellen dat dit niet zo prettig voelt. Mijn borsten worden geplet in het apparaat maar gelukkig duurt het maar een aantal tellen.. Ik kleed mij weer aan en verlaat de ruimte en ga weer naast Gerjon zitten in de wachtkamer. We hebben het kort over de gemaakte foto´s totdat ik alweer geroepen wordt door de echo laborant (dezelfde als in de ochtend). Ik mag mij voor de verandering weer uitkleden en loop door naar de onderzoekskamer. Ook de echo laborant vraagt hoe het gaat en ik barst wederom in huilen uit. Het is een retorische vraag want zij zal ook wel begrijpen dat ik me wel eens beter heb gevoeld. Ik neem plaats op het onderzoeksbed en de echo laborant legt weer uit wat we gaan doen. Ik geef me er maar aan over want wat kan ik tenslotte anders? Ik wil nu namelijk ook weten hoe mijn lichaam er van binnen uit ziet..  Met het echo apparaat worden deze keer mijn lymfeklieren bekeken op eventuele uitzaaiingen. Ze is lang bezig en ik weet niet of dit een goed of slecht teken is. Het riedeltje van de ochtend wordt weer herhaalt, de echolaborant verlaat de kamer om wederom te overleggen met de radioloog of er een punctie van de oksel nodig is. Ze komt al snel weer terug en heeft besloten met de radioloog dat ze wel een punctie willen doen uit de lymfeklieren en daarnaast moet er een biopt van mijn tumor worden genomen. De echo is hetzelfde ritueel als de ochtend maar ik vertel haar deze keer wel dat ik in de ochtend ben geschrokken van het gehele peloton wat ineens rond mijn bed stond. Ze besluit dan ook dat ze nu maar met de 3 benodigde personen zullen komen. Alles wordt weer voorbereid voor de punctie en het biopt en ik laat het maar over me heen komen.

Er wordt besloten om met het biopt te starten vanwege de verdoving die hierbij nodig is. Hoe het mij wordt uitgelegd klinkt het als zeer vervelend. Er wordt immers een sneetje in je borst gemaakt zodat er met een soort pistool weefsel uit de tumor kan worden afgenomen. Uiteindelijk is het enige wat ik heb gevoeld de vervelende naald van de verdoving en viel het mij reuze mee. Er zijn 3 biopten genomen om zeker te weten voldoende weefsel te hebben. Dit weefsel gaat immers voor 5 dagen op kweek om te onderzoeken wat voor soort tumor het is.
De punctie wordt vervolgens gestart en de echo laborant en radioloog bespreken met elkaar de eventuele verdikking die ze zien in mijn lymfeklieren. Dit baart mij zorgen want zou mijn kanker dan ook al zijn uitgezaaid naar andere lichaamsdelen? Ze hebben het over ‘schors’ en hebben veel moeite met de juiste klier te vinden. Eenmaal op de juiste plek aangekomen met de naald, is het ook weer enorm lastig om cellen vrij te krijgen. Er wordt flink gewiebeld met de naald, wat mij echt wel pijn doet. De radioloog besluit dat het genoeg is en vraagt de laboratorium vrouw te beoordelen of het genoeg cellen zijn. Ze komt al snel terug en meldt dat het niet voldoende is. Ik moet dus nog een keer en wederom hebben ze veel moeite met het vinden van de juiste klier. Ik bijt nog even op mijn tanden en voor ik het weet zit het erop. Dit was voor vandaag gelukkig de laatste marteling en ik mag eindelijk naar huis rijden om mijn ouders te kunnen zien want we hebben immers veel te bespreken.

Gerjon en ik verlaten rond 14.30 uur het ziekenhuis en ik laat mijn ouders weten via de app dat we eraan komen. We hebben immers afgesproken dat mijn ouders bij ons thuis zouden zijn als we aankomen. Ook heb ik app contact met mijn naaste collega en zij zorgt voor mij dat mijn leidinggevende van het werk wordt ingelicht over de situatie (heel fijn want dat is voor mij een last minder). In de auto richting Hoogeveen app ik mijn vriendinnen het slechte nieuws. Ook bellen we mijn schoonouders in de auto, die uiteraard ook geëmotioneerd zijn door het bericht. Door het appen en bellen gaat de autorit snel voorbij en zijn we rond 15.00 uur in Hoogeveen. Ik zie als we de straat inrijden dat mijn ouders al staan te wachten. Ik stap uit de auto en vlieg mijn ouders in de armen. We huilen allemaal en hebben weinig woorden. De woorden die mijn moeder uitspreekt en die ik mij nog kan herinneren zijn: ‘geef mij deze ziekte maar.’ Ik merk aan mijzelf dat ik sterk wil zijn en dat ik mijn naasten niet wil zien huilen. We gaan naar binnen en het is stil in huis want wat zeg je tegen elkaar na zulk nieuws?! Het enige wat ik kan uitspreken is dat ze mijn foute borst er maar moeten afhalen en dat ik dan van deze ziekte af ben en uiteraard dat ik zal gaan strijden en vechten. Ik heb eerder bewezen dat ik een doorzetter ben want toen ben ik 20 kilo afgevallen met veel ups en downs.

Ik krijg van mijn ouders een kettinkje met een prachtig briefje. Eigenlijk was dit cadeautje bedoeld om te krijgen in het weekendje weg met Pasen (want dan zijn m’n ouders gezamenlijk 100 jaar en dat moet natuurlijk gevierd worden) maar mijn ouders vinden dat ik het nu meer nodig heb. Een onwijs dierbaar kettinkje dus het komende jaar.
We bespreken met elkaar hoe het allemaal gegaan is vanochtend maar kijken ook vooruit. Wat zal er de komende weken nodig zijn?! Het is ons allemaal een raadsel en we speculeren er wat op los. We verwachten op zeer korte termijn een operatie maar het verdere behandeltraject zal ook afhangen van alle onderzoeken van vandaag, samen met de MRI scan die voor komende woensdag nog gepland staat. Ondertussen heb ik appcontact met vriendinnen om ze een beetje bij te praten en heb ik ook contact met mijn naaste collega want wat moet er gebeuren met mijn werk en caseload? Ik moet dit loslaten van haar, er zijn wel belangrijkere dingen waar ik me nu mee bezig moet houden.

Iedereen die ik informeer over de diagnose schrikt zich rot en dat begrijp ik maar al te goed. Gelukkig horen we niet vaak de kankerdiagnose op 27 jarige leeftijd maar ik ben wel diegene die dit lot uit de loterij heeft getrokken en wil jullie lezers dan ook op het hart drukken om jezelf regelmatig te checken. Ook jullie mannen, er komen namelijk ook mannen met borstkanker voor hoe jong of oud je ook bent (iets wat ik pas weet sinds ik de diagnose heb).

Het is inmiddels half 5 op vrijdagmiddag. Mijn vader is even boodschappen doen zodat er een soepje gemaakt kan worden met een stokbroodje. Ik heb immers de gehele dag nog niks gegeten. Er zit een brok in mijn keel vanwege de spanning en de hectische dag. Mijn schoonouders komen ook even langs om het verhaal te horen want zij zijn zich ook rot geschrokken. Mijn moeder en schoonouders troosten elkaar. Het is mooi om te zien maar ik wil helemaal niet dat mijn naasten zich zo voelen. Ik probeer dan ook sterk te blijven en gek genoeg lukt het me om niet veel te huilen. Bijzonder, want de mensen die dichtbij mijn staan, weten dat ik snel emotioneel kan worden maar in deze situatie lukt het niet. Ik vermoed dat dit komt door de strijder in mij, de overlevingsstandknop is om gegaan want ik wil deze kanker verslaan!

Ik heb aan het eind van de middag nog belcontact met mijn leidinggevende om mijn diagnose te bespreken. Gelukkig word ik enorm gesteund en is het al snel duidelijk dat ik volledig de ziektewet in zal gaan omdat mijn werk combineren met een zwaar behandeltraject, niet haalbaar zal zijn. Pfoe, wat is dit lastig. Ik ben sinds mijn 14e al aan het werk en ik zal mij nooit zomaar ziek melden met een simpele hoofdpijn. Toch begrijp ik ook dat de situatie nu anders is en dat ik mij moet focussen op mijn gezondheid. We overleggen maandag contact te hebben over het hoe en wat verder.

Zodra het eten klaar is, zit ik met Gerjon en mijn ouders aan tafel. Ik krijg nog steeds geen hap door mijn keel. Dit is het voordeel van soep want dat kan ik lekker een beetje wegslurpen. Het lukt me dan ook om een kopje tomatensoep te verorberen en ik kan jullie vertellen, dit voelt als een kleine overwinning. Gek eigenlijk aangezien ik vanmiddag nog zoveel zin had in KFC en hoe dat ineens kan omslaan na één telefoontje.

In de avond gaan mijn ouders op den duur naar huis waardoor Gerjon en ik voor het eerst die dag alleen zijn. Het blijft lastig om het tot ons door te laten dringen en te beseffen. Hoe kut is kanker wel niet? Ik heb totaal geen pijn in mijn lichaam en voel me fit dus hoe kan het dat ik dan toch zo doodziek ben? Ik ben bang, bang voor hetgeen wat gaat komen. Mijn grootste angst zijn de eventuele chemokuren en dat ik mijn haar zal verliezen. Gek toch? Het maakt me op dit moment niet uit als er een borst geamputeerd moet worden, daar zijn tenslotte toch mooie oplossingen voor met plastische chirurgie en er zijn maar een handjevol mensen die dit zullen zien. Mijn haar daarentegen, een kaal hoofd ziet iedereen. Dan zie ik er echt ziek uit en het duurt een eeuwigheid voordat mijn haar de lengte weer heeft van wat ik nu heb. Dit doet mij dan ook het meeste verdriet. Ik bespreek mijn angsten met Gerjon en hoe fijn is het dat hij achter me staat, mij steunt en mij met of zonder haar mooi zal blijven vinden. Hoe moet het straks wel niet voor hem zijn? Een dood zieke vriendin, hij heeft hier ook niet voor gekozen. Ik ook niet maar toch heb ik een soort schuldgevoel. Gerjon kan mij 100 keer vertellen dat dit niet nodig is maar toch, ik begrijp ook dat hij hele andere plannen had voor het komende jaar als (hopelijk) corona wat meer de wereld uit is, dan met een doodzieke vriendin thuis zitten. Gerjon haalt die onzekerheid bij mij weg en vertelt mij keer op keer dat we dit echt samen gaan doen. Wat een kanjer van een vent heb ik toch en die zou ik voor geen goud meer willen missen!

Liefs Mandy

8 Reacties

  1. Ik hoorde van Ria wat jij nu allemaal moet meemaken, vind het heel knap dat je het allemaal zo goed kunt verwoorden. Wil jou en iedereen om jou heen heel veel sterkte wensen!!

  2. Wat een bikkel ben je Mandy!! (L)
    Heel veel respect hoe je hier mee omgaat en je er nu al zo in vastbijt om hier nog sterker uit te komen!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *