Woensdag 29 september was het dan zover, de grote operatie! Toen ik hoorde dat ik borstkanker had wist ik al dat er sowieso een operatie zou komen en eindelijk was het moment daar. Ik vond het ontzettend spannend want ik was nog nooit eerder onder narcose geweest en ik wist niet hoeveel pijn ik nadien zou hebben. ‘Gelukkig’ had ik al een generale repetitie gehad bij de plaatsing van de port a cath en dus wist ik al wel een beetje wat de route zou worden richting de OK.

Ik mocht mij melden om half 8 in de ochtend en hoorde al snel dat mijn operatie rond half 10 gepland stond. Dit betekende nog 2 uurtjes overbruggen tot het grote moment. In de wachttijd was Gerjon gelukkig nog bij me dus was ik niet alleen. Er was mij gezegd dat ik rond 9.00 uur mijn OK kleding aan mocht doen maar plotseling werd dit vervroegd naar 8.45 uur. Op dat moment ging het snel want ik had mijn operatiejasje nog niet aan of ik werd al opgehaald. Dat betekende een snelle afscheidskus aan Gerjon vanuit mijn bed om vervolgens richting de voorbereidingskamer gereden te worden in mijn bed. Ik vind dit bijzonder omdat ik prima zelf had kunnen wandelen en ik benoem dit dan ook. De verpleegkundige was het hiermee eens en vertelde ook dat ze ermee bezig zijn om dit in de toekomst aan te passen en dat je dus wel zelf mag wandelen (hoe fijn). Toen ik daar eenmaal lag kwam de verpleegkundige met mij de voorbereiding doen maar ik brak in tranen uit. Ik was zo ontzettend gespannen en dat kwam er daar uit. Vervolgens kwam de chirurg bij mij om de borst af te tekenen en de laatste dingen door te nemen, ook bij haar kwam de spanning d.m.v. tranen er weer uit. Gelukkig waren ze allemaal erg lief en lukte het hen om mij weer rustig te krijgen.

Op de operatie afdeling werd pas een infuus aangeprikt in mijn port a cath. Gelukkig was dit mogelijk want tijdens deze operatie wordt ook dit kastje weggehaald. Onder narcose wordt er een normaal infuus geplaatst in mijn hand maar hierover heb ik geen spanning want ik ben daar niet bewust bij aanwezig 😊. De anesthesioloog is een vriendelijke man en legt mij stap voor stap uit wat ze gaan doen. Ik weet mij dan ook nog te herinneren dat ik dacht aan de heerlijke cocktails van de vakantie in Zuid-Frankrijk waar ik niet misselijk van werd maar van het pre narcose middel werd ik dit wel. Het gevoel alsof ik heel dronken was maar dit duurde maar heel kort want ik viel al snel in diepe slaap.

Ik werd een paar uur later weer wakker op de uitslaapkamer. Ik was hier wat verward want ik heb onthouden dat mij verteld is dat de tepel er volledig was af geweest tijdens de operatie (haha). Ook kreeg ik direct een waterijsje tegen de misselijkheid. Ik voelde me gelukkig al snel weer goed genoeg om terug naar mijn eigen kamer te gaan rond half 1. Eenmaal terug moest ik direct naar het toilet en had ik flinke trek omdat ik nuchter de operatie in moest gaan. Voor mij goede signalen dat ik me best prima voelde. Na het eten werd mijn strakke sportbeha aan gedaan waardoor ik mijn wonden voor het eerst kon zien. Het viel me echt mee omdat ik geen snee aan de onderkant van mijn borst had maar rond de tepel waardoor het veel minder op viel. Ik zag er wel toegetakeld uit, ook omdat mijn hele rechterarm in drukverband zit vanwege het verwijderen van de port a cath. Ik wist dat ik de hele middag nog wel op de afdeling zou blijven omdat de chirurg mij eerst nog wilde zien. Ik heb mijzelf vermaakt door kleine hazenslaapjes en kletsen met een lotgenoot die naast mij op de kamer lag. De borst chirurg en de plastisch chirurg kwamen rond 17.00 uur aan mijn bed om de wonden te controleren. Deze zagen er gelukkig netjes en rustig uit en ook voelde ik mij goed dus mocht ik weer naar huis. Tijdens deze controle werd mij ook vertelt dat de snijranden mooi zacht aanvoelden en dat de poortwachtersklier geen bijzonderheden liet zien waardoor ik met een positief gestemd gevoel richting huis ging met m’n moeder en Gerjon. De dagen erna vielen mij echt reuze mee omdat ik meer hinder had verwacht. Ik had 3 dagen paracetamol nodig als pijnstilling en kon het vervolgens al vrij snel zonder doen. Ik werd wel beperkt d.m.v. niet mogen tillen, arm strekken en auto rijden waardoor ik wat meer hulp nodig had van de mensen om mij heen maar hier werd al rekening mee gehouden.

Op donderdag 7 oktober stond het uitslaggesprek van het weefselonderzoek gepland. Gerjon en ik gingen samen naar de afspraak bij de chirurg om 9 uur in de ochtend. Helaas liep de arts wat uit waardoor we langer aan het wachten waren. Ik zag de arts al over de gang richting haar behandelkamer lopen en ze glimlachte naar me. Hier leidde ik een beetje vanaf dat de uitslag goed zou zijn. Eenmaal binnen in de behandelkamer vraagt de chirurg mij hoe het gaat. Ik beantwoord vluchtig want ik wil graag de uitslag van het weefselonderzoek weten. De chirurg laat dan ook weten dat de snijranden van de tumor radicaal schoon zijn en dat dit dus goed nieuws is. Ik ben opgelucht en opgewekt en begin allerlei vragen te stellen (die ik nu allemaal niet meer weet). Als deze beantwoordt zijn begint de chirurg met ‘maar’.. Mijn hartslag schiet omhoog want ik verwacht geen problemen verder. Helaas heeft ze slecht nieuws omdat er (onverwacht) toch een uitzaaiing is gevonden in mijn poortwachtersklier. De tranen lopen weer over mijn wangen want opnieuw voelt het alsof de vloer onder mij wordt weggeveegd. Ik had dit zo nooit verwacht omdat ik 3 MRI scans heb gehad, een echo, punctie en lichamelijk onderzoek waarop dit nooit aan het licht is gekomen. Ik bedenk mij ook gelijk dat ik zo blij ben dat ik niet heb meegedaan aan de BOOG 08 studie (zie vorige blog over uitleg hierover). Ik heb naar mijn gevoel geluisterd en wederom blijkt dat dit de juiste keuze is geweest. Deze uitslag brengt weer veel onzekerheid met zich mee voor nu en in de toekomst. Er is nu ook kans dat er toch ook kwaadaardige cellen in de rest van mijn lichaam konden nestelen en dat zou hele andere prognoses geven. Toch merk ik dat de artsen niet in paniek zijn en gelukkig is de andere klier die is weggehaald wel schoon, wat toch wat vertrouwen terug geeft.
Mijn wonden worden bekeken en omdat ik mij al weer goed voel, krijg ik weer groen licht om (bijna) alles weer te mogen (m.u.v. springen, rennen en zwaar tillen). Dit betekent dat ik mijzelf weer beter kan redden en dat scheelt toch wel een hele hoop. Met veel onzekerheid vertrekken we richting huis. In de auto bel ik mijn vader en moeder en het blijft verschrikkelijk rot om deze uitslag te moeten delen met hen. Ik had namelijk gepland om flink te gaan borrelen in het café in de middag om te vieren dat ik schoon zou zijn. Helaas voelt dit nu niet goed, ondanks dat er nog steeds een reële kans is dat ik toch schoon ben, ben ik niet in de feeststemming. ’s Middags komen mijn ouders, schoonouders en zusje met vriend langs en we praten veel over het nieuws van vandaag. Ik vind dat ik vandaag echt wel verdrietig mag zijn maar het knopje moet vervolgens toch weer om. De vervolgafspraken staan alweer in de agenda om de bestralingen (14 oktober) en de anti hormoontherapie (29 oktober) op te starten. Lets go! 😊

Liefs Mandy.

2 Reacties

  1. Ach, dat is wel een flinke domper dat er een uitzaaiing in de poortwachtersklier is gevonden. Heel veel sterkte hoor met wat er komen gaat! 🤗

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.