Het is woensdag 7 april en de wekker staat op 08.00 uur. Super zenuwachtig word ik al rond 06.00 uur wakker maar na een toiletbezoekje dommel ik vervolgens nog wat in bed. Om kwart over 7 trek ik het liggen in bed niet meer en besluit ik een lekkere warme douche te nemen. Pfoe ik merk echt dat ik gespannen ben maar waar voor eigenlijk? Het is een vraag die later vandaag beantwoordt zal worden. Ik moet mij om 09.45 uur melden in het ziekenhuis in Meppel en heb in de ochtend de opdracht om 5 pillen in te nemen tegen de verwachte misselijkheid van de chemokuur en hoofdpijn van de coldcap. Ik doe dit dan ook netjes volgens de protocollen en het lukt zelfs nog om een bakje kwark te eten als ontbijt. Rond 10 over 9 vertrekken Gerjon en ik naar het ziekenhuis, onwetend van alles wat de komende uren, dagen en weken ons zullen brengen. We komen dan ook vroeg aan in het ziekenhuis en we wachten nog netjes een paar minuten in de auto want vanwege corona mag je niet te vroeg op de afspraak verschijnen. Ook weet ik dat ik alle chemokuren alleen moet gaan doen terwijl je hier zonder corona wel iemand mee naar toe had mogen nemen. Toch heeft mijn regieverpleegkundige afgesproken met de dagbehandeling dat ik deze eerste keer iemand mag meenemen om bij het infuus prikken te zijn vanwege mijn angst hiervoor. We wandelen de gangen door van het rustige en kille ziekenhuis en halverwege kom ik gelukkig nog een toilet tegen. Na een angstplasje komen we om 09.40 uur netjes aan in wachtkamer 55 van het ziekenhuis. De verpleging heeft ons al snel in de gaten maar laten ons nog even wachten omdat ze nog even druk zijn met andere patiënten. Na 10 minuten worden we geroepen uit de wachtkamer en gelukkig is bij deze jonge, vriendelijke verpleegster bekend dat ik iemand mee zou brengen de eerste keer. Heel fijn dat dit goed is overgekomen en dat we hier nu geen gedoe meer over krijgen. Er wordt aan mij de vraag gesteld of ik een kamer alleen wil of een kamer met anderen?! Tja, waar moet ik deze keuze op baseren is mijn gedachte, ik heb geen idee wat ik prettig vind op dit moment. Ik bedenk mij dan ook geen minuut en vraag of ik deze ochtend de enige ‘jongere’ ben. De lieve verpleegkundige bevestigt dit en zegt dat er nog een patiënt is van in de 40 jaar.. Oké, deze eerste ochtend breng ik wel alleen door in een kamer. Dan volgt al snel de volgende vraag van de verpleegkundige: wil je in een bed liggen of in een relaxte stoel zitten? Ook hierbij heb ik geen idee, ik voel me nu nog niet ziek dus ik kies al snel voor de stoel zodat ik minder ziek lijk. Misschien heb ik in een later stadium het bed nog wel nodig maar deze ochtend nog even niet.

Ik neem plaats in de stoel en Gerjon staat naast mij om mij te steunen. De lieve verpleegkundige legt uit wat er gaat gebeuren en probeert mijn spanning wat te laten zakken. Helaas door de vragen die ze stelt raak ik emotioneel en begin te huilen. Ik wil hier helemaal niet zijn, nu niet, morgen niet maar nooit niet, zijn mijn gedachtes!! Maar helaas, het is wel de keiharde werkelijkheid en deze gifbeker is nodig om te kunnen genezen. Als ik eenmaal wat gerustgesteld ben, wil de verpleegkundige graag mijn infuus zetten. Ze bekijkt mijn onderarmen en handen grondig om de juiste plek te bepalen. Ze hebben in het ziekenhuis een soort afspraak dat bloedprikken in de binnenarm gebeurd en het infuus op de onderarmen/handen. Gerjon steunt mij hierbij en probeert mij af te leiden, terwijl de verpleegkundige het infuus prikt. In één keer zit deze goed, een fijne geruststelling want dan hoef ik niet nog een keer opnieuw geprikt te worden. Vervolgens meten we mijn maat coldcap aan omdat deze goed strak om je hoofd moet zitten anders zal deze sowieso niet het gewenste resultaat leveren. De juiste maat wordt al gauw gevonden en dan is het wachten tot het startsein gegeven wordt. Het is de bedoeling dat ik deze ochtend, voorafgaand aan de chemo, nog een lucrin injectie toegediend krijg. Deze injectie zal ik de komende 5 jaar waarschijnlijk iedere 3 maand gaan krijgen en zorgt ervoor dat ik een tijdelijke kunstmatige overgang terecht kom (joepie kan er ook nog wel bij 😉). De fertiliteitsarts heeft mij geadviseerd hier nu al mee te beginnen in de hoop dat mijn eierstokken net even een tandje beter bestand zijn tegen de gifbeker waardoor ik dus een grotere kans hou om vruchtbaar te blijven. Op de dagbehandeling blijkt dat alles wel in mijn dossier staat maar dat de apotheek van het ziekenhuis de praktijk niet heeft uitgevoerd. Er is dus geen prik geleverd en dat is een flinke teleurstelling. Na een aantal telefoontjes met de regieverpleegkundige is het niet schadelijk dat de prik vanmiddag of morgen nog wordt toegediend dus besluiten we om te gaan starten. De regieverpleegkundige doet vervolgens haar best om de injectie bij mijn eigen apotheek te bestellen zodat mijn huisarts deze alsnog kan zetten.

De coldcap (zie foto) wordt aangezet en ik word gewaarschuwd voor de eerste 15 minuten omdat deze vaak worden gezien als het meest vreselijk. De verpleegkundige benoemt dat ik hier echt even doorheen moet en dat het dan echt beter wordt. Ik voel natuurlijk wel dat de coldcap koud is maar echt vreselijke pijn heb ik niet. De eerste 15 minuten kom ik dan ook gemakkelijk door en dit veranderd niet. Gerjon is tot dan nog steeds bij mij maar ik besef heel goed dat ik van hem ook afscheid moet nemen. Het liefst is hij de gehele ochtend bij me om mij te steunen maar helaas mag dit gewoon niet in deze verschrikkelijke coronatijden. Ik besluit dan ook dat ik liefst gelijk gedag wil zeggen want anders ga ik er alleen maar meer tegenop zien. We hebben moeite met afscheid nemen maar kunnen allebei wel onze tranen bedwingen. Gek eigenlijk, we zien elkaar over 2 uurtjes weer maar dan kan mijn lichaam er wel eens heel anders aan toe zijn dus voelt dit toch als een verdrietig moment. Als Gerjon weg is, zit ik voor het eerst alleen in de stoel. Ik begin mijn boek te lezen van Monique van Loon (je bent jong en je krijgt wat) maar ik krijg de kans niet om hier echt goed in te lezen.

Het halfuur voor koelen met de coldcap zit erop dus de gifbeker gaat worden aangesloten op mijn infuus. Ik krijg 2 verschillende chemozakken deze ochtend waarvan 1 oranje van kleur en de ander kleurloos (AC Kuur). De lieve verpleegkundige vraagt haar collega erbij voor assistentie want schijnbaar moet alles dubbel gecheckt worden alvorens het infuus mag gaan lopen. Mijn geboortedatum en naam worden vaak gevraagd en ondertussen brengen de verpleegkundigen alles in stelling. Het kunstje is zo gepiept en voor ik het weet loopt de oranje zak mijn lichaam in. YES, dit zijn mijn redders en moeten mij gaan helpen om een oud omaatje te worden. Ik voel hier helemaal geen pijn van, behalve dat het een beetje koud is. Ik blijf het daarom ook bijzonder vinden dat deze zakken je zo ziek kunnen maken. De lieve verpleegkundige blijft wel naast mijn bed zitten om te kijken of de oranje zak goed leeg loopt. Als dit niet zo is kan ze namelijk gelijk ingrijpen want er mag geen lekkage plaats vinden vanwege brandplek gevaar. Het inlopen van deze zak duurt maar een kwartiertje en in dat kwartiertje klets ik wat af met haar. Ik begrijp nu ook beter waarom sommige lotgenootjes bij hun laatste kuren traktaties meenemen om deze mensen te bedanken. Wat een warmhartigheid en zo fijn dat ik zo toch het idee heb om dit niet alleen te hoeven doen en wat afleiding ervaar. Voor ik het weet is de zak leeg en wordt mijn infuus doorgespoeld en klaargemaakt voor de volgende zak. Wederom volgt dezelfde handeling als hiervoor en wordt er met de collega gecheckt of de juiste zak aan mijn infuus hangt. Het geeft een geruststellend gevoel dat alles goed wordt gecontroleerd. Het infuus wordt weer aangezet en ook deze zak duurt maar een kwartier. Ik voel nog steeds niks aan mijn lichaam en hoop ontzettend dat dit zo blijft. Als de zak leeg is weet ik dat ik nog anderhalf uur moet blijven om na te koelen met de coldcap. Ik kan Gerjon dus ook appen dat hij mij om 13.30 uur mag ophalen zodat we weer lekker naar huis kunnen. In deze anderhalf uur krijg ik een kamergenoot. Een lieve vrouw van in de 50 jaar met lymfeklierkanker. Zij heeft vandaag haar 5e chemokuur en ziet er nog redelijk fit uit. Ik hoop ontzettend dat mij dit ook gegeven is. We wisselen ervaringen uit en het is een welkome afleiding om met een lotgenoot in levende lijve te spreken. Ondertussen komt ook de catering langs om mij te voorzien van een heerlijke lunch. Er is zowaar keuze en ik kies voor een lekker (ongezond) frikandelbroodje, champignonsoep en chocolademelk (op het moment dat ik dit typ moet ik er niet meer aan denken, want misselijkheid als ik er aan denk) maar op dat moment had ik daar zoveel zin in. Ik was al gewaarschuwd voor veranderende smaak en geur maar nu merk ik dit pas heel goed.

Voor ik het weet zit de ander half uur na koelen er ook op en mag ik naar huis. Vreemd, er is zojuist een gifbeker mijn lichaam ingestuurd maar je voelt je niks anders dan voor die tijd. Behalve dan op dat ene moment dat ik nog even naar het toilet op de afdeling ga (waar overigens de deur niet op slot kan/mag vanwege calamiteiten). Als ik achterom kijk zie ik dat mijn plasje oranje is. Iets waar ik al op voorbereid was, maar het blijft bijzonder om dit zelf te ervaren. Het is gelukkig onschuldig en het hoort erbij en waarschijnlijk zullen er de komende dagen nog vele van zulke plasjes volgen.

Ik verlaat de afdeling met een neulasta spuit voor de aanmaak van witte bloedcellen die na 24 uur na de chemokuur geprikt moet worden en vol goede moed. Ik voel me fit dus ik neem netjes de trap naar beneden en wandel dezelfde gangen als vanochtend weer terug naar de uitgang. Gerjon staat in de regen op mij te wachten en opgewekt loop ik hem tegemoet. We omhelzen elkaar en geven elkaar een dikke kus en lopen richting de auto om terug naar huis te gaan. Wachtend en zenuwachtig over wat ons de komende uren/dagen zal gaan brengen.

Liefs Mandy.

3 Reacties

  1. wat een andere wereld zeg, bah bah,
    en een traan mag zekers, dapper en sterk dat je bent om naast jouwn ziekte ons zo op de hoogte te houden. x

    stay strong ladie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *